Gece kuşu
@AudreyRosee
Şu anda okuduğu kitap
Tüm tanıdıkları onu gıpta edilecek bir kadın gibi görürlerdi, ama bu görüntüyü sağlamak, kendisi için yarattığı bu imaja uygun davranmaya çalışmak hemen hemen tüm enerjisini tüketmişti. Bu yüzden, kendisi olmak için gereken enerjiden hep eksik kalmıştı.
Koğuştan salona doğru yürüdüğü sırada öylesine katışıksız bir nefret duymuştu ki, artık yüreğinde hiçbir kin kalmamıştı. Yıllarca ruhunun derinliklerinde barındırdığı olumsuz duyguların su yüzüne çıkmasına izin vermişti sonunda. Onları gerçekten hissetmişti, artık gerekli değillerdi, gidebilirlerdi.
İnsanlar hiç bir zaman kendilerine anlatılandan bir şey öğrenmezler, kendi çabalarıyla öğrenirler yalnızca.
Veronica kalbinin, her gün biraz daha zayıfladığını hissediyordu: Sık sık soluksuz kalıyor, göğsüne sancılar saplanıyordu, hiç iştahı yoktu, en ufak bir çaba gösterdiğinde başı dönüyordu.
Kardeşlik Çemberi ile aralarında geçen olaydan sonra arada bir şöyle düşündüğü oluyordu: " Şu anda seçeneğim olsaydı, her günümün aynı olmasının nedeninin kendim olduğunu daha önceden anlamış olsaydım,belki..."
Ama kendine verdiği yanıt hep aynıydı: "Belki diye bir şey yok, çünkü hiç bir seçeneğim yok." Ve iç huzuru geri geliyordu çünkü her şeyin kararı verilmişti.
Dikkat etmezse bu gidişle hayatın yaşamaya değer olduğuna inanabilirdi; bu da ona gereksiz yere acı verecek bir şeydi, çünkü dünyadan çok yakında ayrılacağını biliyordu.