Ayşe Erkocaaslan
@Avengemv
Reklam
Cevdet Bey, oğlu ve torunu
Hikâyemiz Cevdet Bey’le başlar. Cevdet Bey, görücü usulüyle evleneceği Nigân’ı anlatır. Kafasında tarttığı düşünceleri okuruz. Bir yandan da ticarete atılacağını, iş hakkındaki durumlarını anlatır. Daha sonra 30 yıl ileriye atlarız ve artık Cevdet Bey yaşlanmıştır; iki oğlu ve bir kızı vardır.
Daha sonra Refik’ten devam ederiz okumaya. Refik ise çok okuyan, çok düşünen; bu düşüncelerle arkadaşı Ömer’in yanına giden, karısı Perihan’ı bir dönem yalnız bırakmış birisidir. Fakat döndüğünde Perihan onu yine aynı sıcaklıkla karşılamıştır. Annesi Nigân da sık sık Cevdet Bey’i anar. Cevdet Bey öldükten sonra tabii etrafındaki kimsenin hiçbir şeyi değiştirmesini istemez. O kadar sıkı sıkı bağlanır ki geçmişe, bir noktada artık şunu okuruz: “Keşke hiçbir şey değişmese. Ben öldükten sonra ne yaparsanız yapın.”
Daha sonra Refik’in oğlu Ahmet’i okuruz. O dönemlerde de 80 darbesi olacaktır. Babasının günlüklerini kurcalar. İlknur’la onun düşüncelerini eleştirir. Sonuç olarak biz üç dönemde de Meşrutiyet’i, Kurtuluş Savaşı’nı ve akabinde yapılan inkılapları, ardından da 80 darbesi dönemini okuruz. Tabii ikinci dönem daha çok verilmiştir.
Her dönemde, o dönemin özelliklerinin karakterlerde mevcut olması da çok dikkatimi çekti. Mesela Meşrutiyet döneminde Cevdet Bey ve karısı hiçbir şey değişmesin ister. İnkılaplar döneminde ise Refik çok yenilikçi bir insandır; sürekli başkalarının düşüncelerini tartar, değerlendirir, kendisini revize eden bir vizyon sergiler. Akabinde 80 darbesi ve Ahmet’in daha moderne yakın hâli, günümüzü çok iyi yansıtmıştır.
Kısacası, bu kitabı uzun olması ve dönemleri çok iyi yansıtması bakımından çok beğendim.
Telefon melefon yok
Çocukların ellerine telefonun yapışmasından şikâyet eden ebeveynler, bir gün büyük dedenin doğum gününü kutlamak için onun evine giderler. Dede, pastayı üflerken “Yapışsın ellerine telefonlar.” der ve gerçekten de yapışır. Bütün aile, akrabalar ve herkes bu kuzenlerin ellerindeki telefonları nasıl çıkaracaklarını düşünürler. Hastaneye giderler, türlü türlü şeyler denerler. Bu sırada da telefonlarına bakmaya korkarlar; çünkü diğer ellerine de yapışacağından korkarlar.
Çocuklar bu sırada kitapların ne kadar değerli olduğunu, birbirleriyle sohbet etmenin ve navigasyonsuz bir yer aramanın önemini hatırlarlar. Çünkü etrafa bakmazlar; ellerinde sürekli telefon vardır. Bu navigasyonlu olma durumunda, dedeleri kaybolduğunda bunun farkına varırlar. İşin komik yanı, dede ve bebek asla kaybolmamıştır; balkonda uyuyakalmışlardır. Orası çok komikti.
Daha sonra, dedenin dilekleri gerçekleşiyor diye tekrar doğum günü kutlamaya otururlar. Telefonlar ellerinden düşsün diye dilek diletirler ve gerçekten de telefonlar ellerinden düşer. Meğerse dedeleri telefonların altına çam sakızı sürmüştür. “Telefonlar da zaten bugün düşecekti.” dedi dedeleri.
Bundan ders alan kuzenler, artık telefonu daha gerekli zamanlarda, ellerine yapışacak şekilde kullanmaya özen gösterirler. İçinde ders barındıran bir kitaptı, çok sevdim.
Reklam