"Sana kızmış değilim, Biddy, ama çok incindim doğrusu," dedim.
Kızcağız acıklı bir sesle, "Yok, incinme sen," diye yalvardı. "Seni yanlış anlamışsam bırak, incinen ben olayım."
Her zaman değilse bile çoğu zaman biliyordum ki onu sevmem delilikti, umutsuzluktu, mutsuzluktu, aklın, mantığın, iç rahatının, dirliğin tümüyle dışında bir şeydi. Onu sevmenin yıkım olduğunu biliyordum, gene de ilk baştan söyleyeyim, bunu bilmek sevgimi zerrece azaltmıyordu. Onun kusursuz bir melek olduğuna yürekten inansam, duygularımı ancak bu kadar başıboş bırakabilirdim...
"Kendimi zorlayıp sana gönül versem, bütün dertlerim ortadan kalkardı, tam biçilmiş kaftan olurdu benim için."
Biddy ," Şu var ki sen bana hiçbir zaman gönül veremezsin," dedi.