Aybars S.
@Aybars55
137 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
"Savaşmayacağım. Yaralanma ve sağ olarak Rusların eline düşme tehlikesi çok büyük. Düşmanlarımın cesedimi suistimal etmesini istemem. Yakılmamı emrettim. Bayan Braun benimle birlikte hayata veda etmek istiyor ve Blondiyi de önceden vuracağım. Bana inanın Speer, hayatıma son vermek bana kolay geliyor. Sadece tek bir an... Sonrasında her şeyden kurtulmuş ve bu ıstırap dolu hayattan özgürleşmiş olacağım." Artık zaten ölmüş biriyle konuşuyormuşum gibi bir hisse kapılmıştım. Atmoster giderek daha uğursuz hale gelıyor, trajedinin sonuna yaklaşılıyordu.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Alacakaranlıkta bir çiftlikte kimliğimi belli etmeden köylülerle sohbet ettim.
Şaşırtıcı biçimde, son yıllarda zihinlere kazınan Hitler'e olan güven duygusu bu durumda bile etkisini koruyordu. Hitler'in bu savaşı asla kaybetmeyeceğini düşünüyorlardı. "Führer'in son anda oynayacağı bir koz mutlaka vardır. O zaman büyük bir dönüşüm olacak. Düşmanı bu kadar ülkenin içine sokması da
zaten bir tuzak!" diyordu köylüler. Hükümet içinde bile, düşman güçlerin ülkeye gelişigüzel ilerlemesine göz yumulduğunu ve ancak son anda yok edilecek gizli mucize silahların bilerek bekletildiğini düşünen kişilere de rastlanıyordu.
Örneğin bu sıralarda Funk bana şunu sormuştu: "Bizim hâlâ özel ve gizli bir
silahımız var, değil mi? Hani şu her şeyi değiştirecek silah?"
İçimde tuhaf bir tedirginlik vardı; zira Hitler'in fotoğrafı takdim ederken neredeyse büyüleyici bir sıcaklıkla davranmış olmasına karşın, bu hava şimdi tamamen yok olmuştu. Açıkça sinirli bir şekilde beni uğurladı. Kapıya varmıştım ki bana arkamdan, sanki başka söz söylememe izin vermeyecekmiş gibi şöyle seslendi: "Bu sefer raporunuza yazılı cevap alacaksınız!" Soğuk bir tonla, kısa bir duraksamadan sonra şunları ekledi: "Eğer savaş kaybedilirse halk da yok olacaktır. Alman halkının en ilkel düzeyde yaşamını sürdürebilmesi için gerekli temellerin korunması gerekli değildir. Tam tersine, bu şeylerin de yok edilmesi daha iyidir. Çünkü halk daha zayıf olan taraf olduğunu göstermiştir ve geleceğe yalnızca daha güçlü olan doğu halkı sahiptir. Bu savaştan geriye kalanlar zaten yalnızca düşük değerli olanlar olacaktır, çünkü iyiler çoktan ölmüştür"
Hala bugün bile, bir zamanlar sadece Hitler’in mimarı olarak kalmayı istemiş biri olarak ne noktaya geldiğimi düşündükçe içimi bir ürperti kaplar. Hâlâ zaman zaman karşısına oturuyor, hatta onunla birlikte eski yapı planlarını karıştırıyordum ve aynı anda onu ortadan kaldırmak için zehirli gazı nasıl temin edebileceğimi düşünüyordum. Üstelik bu adam, tüm gerilimlere rağmen hålâ beni seviyordu ve başkalarına kıyasla bana daha fazla hoşgörü gösteriyordu. Uzun yıllar boyunca insan hayatının bir değer ifade etmediği bir çevrede yaşamıştım. Şimdi ise, bu yaşantının üzerimden öylece geçip gitmediğini fark ettim. Artık yalnızca aldatma, entrika, alçaklık ve cinayet eğiliminin hüküm sürdüğü bir dünyanın içine çekilmiş biri değildim; ben de bu yozlaşmış dünyanın bir parçası olmuştum. On iki yıl boyunca aslında pek düşünmeden katillerin arasında yaşamıştım. Şimdi rejimin çöküşü sırasında, bizzat Hitler'in bana verdiği ahlaki dürtüyle ona karşı bir suikast girişiminde bulunmaya hazırlanıyordum.
Hitler'deki değişimin nedenlerinden biri olarak, onun alışık olmadığı bir çalışma tarzının yol açtığı aşırı yüklenmeyi görüyordum. Rusya seferinin başlangıcından itibaren, eskiden olduğu gibi işler birdenbire halledilip ardından gevşeme dönemleriyle dengelenmek yerine, geniş kapsamlı bir günlük iş yükü oluşmuştu. Önceleri başkalarına iş yaptırmayı ustalıkla bilen Hitler, artan endişeleriyle birlikte artık giderek daha fazla ayrıntıyla kendisi ilgilenmeye başladı.
Kendini sıkı disipline sokulmuş bir çalışkan işçiye dönüştürdü ve bu durum onun doğasına ters düştüğü için vereceği kararlar açısından da faydalı olamazdı.