Ayça
@Aycaa12
Şu anda okuduğu kitaplar
İyi günler olduğu gibi zor günler de olacak. Kederin asla tam olarak geçmeyecek; her zaman seninle olacak-ruhunda taşıdığın bir gölgeye dönüşecek- ama hayatın aydınlandıkça o solacak. Kulağa ne kadar imkansız gelse de kederinin dışında yeniden yaşamayı öğreneceksin. Acını paylaşan insanlar iyileşmene yardım edecekler. Çünkü yalnız değilsin. Korkularında, kederinde, umutlarında ve hayallerinde.
Yalnız değilsin.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
...keder uzun, zor bir süreçtir, bilhassa da suçlulukla harmanlandığında.
Bence hepimiz zırh giyiyoruz. Bence giymeyenler aptallık ediyor, dünyanın keskin kenarları tarafından tekrar tekrar yaralanmanın acısını yaşama riskine giriyorlar. Ama bu aptallardan öğrendiğim bir şey varsa o da savunmasızlığın çoğumuzun korktuğu bir güç olduğu. Zırhını çıkarmak, insanların seni olduğu gibi görmesine izin vermek cesaret ister. Bazen ben de senin gibi hissediyorum: İnsanların beni olduğum gibi görmesi riskini göze alamam. Öte yandan zihnimin derinliklerinde bir ses var, bana sürekli, "Bu kadar ihtiyatlı davranarak çok şey kaçırıyorsun," diyor.
Belki de bir kişiyle başlıyordur. Güvendiğin biriyle. Onun için zırhının bir parçasını çıkarırsın; seni irkiltse de ışığın içeri girmesine izin verirsin. Belki de yumuşak fakat güçlü olmayı böyle öğrenirsin, korku ve belirsizlik içinde olsan bile. Bir insan, bir parça zırh.
Her gün zırh giyiyormuşsun gibi hissettiğin oluyor mu hiç? İnsanlar sana baktığında gördükleri tek şeyin kendini özenle sardığın parlak çelik olduğunu? Sende görmek istediklerini görüyorlar; kendi yüzlerinin eğri büğrü yansımasını ya da gökyüzünün bir parçasını ya da binalar arasına düşmüş bir gölgeyi. Yaptığın bütün hataları, bütün başarısızlıklarını, onları üzdüğün ya da hayal kırıklığına uğrattığın tüm zamanları.
Sen onların gözlerinde bunlardan başka bir şey olamazmışsın gibi.
Böyle bir şeyi nasıl değiştirirsin? Suçluluk duymadan hayatını nasıl kendi hayatın yapabilirsin?
… Bir kurşun ya da süngü geçti mi içinden?... Benliğim seni bulmayı ne kadar isterse istesin, asla üzerine diz çökemeyeceğim kana bulanmış toprağın altında, isimsiz bir mezarda mı yatıyorsun yoksa?
Beni böyle bırakıp gittiğin için senden nefret ediyorum.
Senden nefret ediyorum, yine de şimdi seni daha çok seviyorum çünkü çok cesursun ve benim asla bulamayacağım, asla anlayamayacağım bir ışıkla dolusun. Bir şey uğruna savaşma arzun öyle büyük ki ölüm bile gözünü korkutmuyor.