Bu kalabalık salonda kendilerini baş başa gibi hissettiklerini, her zaman o kadar kendinden emin ve bağımsız olan Vronskiy’in yüzünde kendisini etkileyen bir şaşkınlık ve boyun eğme ifadesi görüyordu. Bu ifade kabahat işlemiş akıllı bir köpeğin yüzündeki ifadeyi andırıyordu.
Anna Karenina okuyorum ve 107. Sayfadayım. İçimi huzursuz eden birşeyler var. Merakdan daha çok itici gelen birşeyler. Uzun süredir uzun roman okumadığım için eğer bunu burada kesersem çok daha uzun süre uzun bir kitaba başlamayacağımı biliyorum. Bu huzursuzluğumla beraberkitaba devam edip haksız olduğumu görmek istiyorum, en azından diliyorum.