Levin, Nikolay’ın sofuluk, perhizler, keşişler, kilise ayinleri döneminde olduğu, tutkulu yapısının dizginlerini dinde aradığı dönemde hiç kimsenin ona destek olmadığı gibi, kendisi de dahil herkesin Nikolay’la alay ettiğini anımsıyordu. Onu kızdırıyorlardı, Nuh diye, keşiş diye ad takıyorlardı; yoldan çıktığında ise hiç kimse ona yardım etmemiş, herkes korkuyla ve tiksintiyle yüz çevirmişti.
Elbette onu sırtında yırtık pırtık bir kürkle ve sarhoş halde gören Prokofiy açısından iğrenç bir adamdır; ama ben onu farklı tanıyorum. Ben onun ruhunu tanıyorum ve birbirimize benzediğimizi biliyorum.
Anna, Vronskiy’in sorduğu sorudaki cüretkârlığa âdeta şaşırarak; ancak Anna bunu söylediğinde gözlerindeki ve gülümsemesindeki titrek pırıltı Vronskiy’i yakıp kavurmuştu.