Ne var ki burada önemli olan çağdaş insanın iş saatleri dışında öz disipline çok az sahip olmasıdır. Çalışmadığı zamanlar aylaklık etmek, rahatlamak, daha yerinde bir deyimle “gevşemek” istemektedir. Bu aylaklığa duyulan istek programlı yaşama bir tepkidir; insan her gün sekiz saat amaçlamadığı biçimde enerjisini harcamak zorunda kalırsa başkaldırır ve isyankârlığı çocuksu bir kendi isteklerine düşkünlük biçimini alır.
Ve kafka düşündü:
Onun içindeki boşluk, benim boşluğumun yeni çağdaki uzantısıdır.
Kadın onun tarafına baktı. Bakışı kısa sürdü ama Kafka için yeterliydi. Kafka başını eğdi. Kadının ne düşündüğünü bilmek istemedi. Çünkü bilmek, bir mesafeyi yok eder. Ve bazı mesafeler korunmalıydı.