Duygulu bir anda büyüttüğüm..
Şiirlerden, eskimez güzelliklerden,
Suskun tükenmez gülümsemelerden
Katmer katmer ördüğüm
Bir sevi taşıdım sana.
Solmaz renkleriyle bir çiçek.
Saçların rüzgârla dağıldığında
Göğsüne gölgesi düşecek
Gözlerin buğulanıp daldığında
Seni hep ikiye bölecek.
Kendi dahil, herkesten sıyrılmasıdır; insanın kendi farkına varması. Sonra fark etti ki; olmak kadar olmamak, yapmak kadar yapmamak ,kalmak kadar kalmamak, sevmek kadar sevmemek ve hatta sevilmemek de normaldi. Kendisini sevmiyor olması tam da kamu davasına dönüşücekken, şikayetini geri çekti kendinden.
Gözleriniz kör, duygularınız kör olacak, çünkü yaşadığımız ve bizi olduğumuz kişiler gibi yaşatan duygular gözlerimizin olmasından kaynaklanıyordu, gözler olmadan duygular farklılaşacaktır, nasıl farklılașacağını bilemeyiz, sen kör olduğumuz için ölü olduğumuzu söylüyorsun ya, işte tam bu