" Öldü ,dedi .Boşa harcanmış bir hayat !
Zekâ yönünden başkalarından geri kalmazdı, billur gibi saf ve şeffaf bir ruhu vardı.Yüce gönüllü, sevecen bir insandı .Kendini mahvetti .
Niçin, sebep neydi ?
-Sebep mi ? İlginç bi sebep ! dedi Ştoltz. Oblomovşçina, yani Oblomovculuk.."
"Ömrünün parıltılı, eğlenceli dönemini yaşadığını, Tanrı 'nın hayatına bir nefes ruh kattığını, sonra onu tekrar geri aldığını, bir zamanlar onu aydınlatan güneşin şimdi sonsuza kadar söndüğünü kavrıyordu..Sonsuza dek sönmüştü, doğru ; fakat hayatı da sonsuza dek bir anlam kazanmıştı! Şimdi ne için yaşadığını ve nafile yere yaşamadığını artık biliyordu.."