Aylince Books
@AylinceBooks
8 Ekim
263 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Karanlık bir şehir, susmayan bir geçmiş ve insanın içine işleyen bir gerilim…
Kuzgun Yemini benim için sadece bir polisiye eser olmadı; zihnimin en karanlık koridorlarında dolaşan bir gölge, bir
Osman Balcıgil hocamın kalemiyle tanışma kitabım #YağmurÇiseliyor oldu. Kitabı okurken yalnızca bir roman değil, Türkiye’nin en karanlık dönemlerinden birine açılan kapıyı araladım. 1970’lerin
21 Kadın 21 Öykü ile başlayan Funda Ergenekon hocamın yolculuğu, her yıl biraz daha büyüyerek devam ediyor. Ben, 26 Kadın 26 Öykü öncesindeki kitaplarını okumadığım için içimde hafif bir eksiklik hissi taşıyorum.
Bu eserde her öykü bir yara, bir yüzleşme ya da yıllardır içimize gömdüğümüz bir yük gibi çıkıyor karşımıza. Ama mesele zaten sadece okumak değil…
Bu kitap, beni hiç beklemediğin yerde yakalayıp kendi gerçeklerimle yüzleştirdi.Bir kadının değil, birçok kadının hayatına dokundum.Bir sayfada şehir değiştirdim, bir diğerinde kalbimi kaybettim, sonrasında kendini bulup yeniden ayağa kalktım.
Ve en çarpıcı olanıysa hiçbiri bana yabancı gelmedi.
Eserin en güçlü tarafı, her öykünün ayrı bir ruh taşıması. Ve sen istediğin öyküden başlayabiliyorsun ama nereden başlarsan başla, bir yerde mutlaka yakalanıyorsun. Bir öykü seni derinden sarsarken, diğeri içinden sessizce “helal olsun” dedirtiyor.Ama asıl etki, o sessiz öykülerde gizli…
Çünkü bağırmıyorlar, ama içine işliyorlar.
Bazen sert bir hikâyenin ardından daha sakin bir öykü gelince duraksadım.“Bu kadar mı?” dediğim yerde bir kaç saniye sonra şunu fark ettim: eksilen şey hikâye değildi, bendim.
Bu kitap okurunu etkilemeye çalışmıyor.
Rol yapmıyor.
Abartmıyor.
Sadece okuru kendiyle baş başa bırakıyor.
Ve bence en tehlikeli yanı da bu zaten.
Kitabı kapattığınızda her şey bitmiyor.Bazı hikâyeler içinden çıkmıyor.Sen günlük hayatına devam ediyorsun ama onlar seninle kalıyor.
Çünkü bu kitap okunacak bir kitap değil…
taşınacak bir yük.
Peki sen bu yükü taşımaya hazırmısın?
