Aynur Taş
@Aynurcan
Ranya’m benim her şeyim.
395.jpg){kind=small}
Önemli olan asla unutulmuyor.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bir insan ruhuna ancak o insanı tanıyarak, anlayarak ve çok ölçülü bir şekilde küçümseyerek hakim olabilir.
"Bu kadarı fazla." dedi Nini bir keresinde anneye. "Günün birinde Konràd onu terk edecek. O zaman çok acı çekecek."
8/10
12 günde okudu
·Okunma: 05 Haziran 2026 13:08
·2026 18. kitabı
Onu Sevdiğim Zamanlar benim için sadece bir roman olmadı. Kitabı bitirdiğimde uzun süre kapağına bakıp kaldım. Çünkü okuduğum şey bir kurgu gibi değil, sanki bizim coğrafyanın hafızasıydı. Çocukluğumuz, evlerimiz, suskunluklarımız, korkularımız, özlemlerimiz… Hepsi satır aralarına sinmişti.
Kemal Varol öyle bir anlatım kurmuş ki kitabı okurken hep kendi coğrafyamın insanını gözümde canlandırdım. Romanın en güçlü yanı da buydu bence: Yapay durmaması. Her şey o kadar gerçekti ki sanki biri yaşadıklarımızı gizlice izlemiş ve sonra oturup romanlaştırmış gibiydi.
Kitap boyunca insanın içine ağır ağır işleyen bir duygu var. Bir yandan sade bir anlatım akıyor ama diğer yandan her cümlede derin bir kırgınlık, özlem ve hayat yorgunluğu hissediliyor. Özellikle bizim coğrafyanın insanını bilen biri için bu kitap çok daha başka bir yere dokunuyor. Çünkü burada anlatılan hayatlar uzak değil; tanıdık. Sokakları tanıyoruz, susuşları tanıyoruz, insanların içlerine attıkları şeyleri tanıyoruz.
Ama beni asıl sarsan şey kitabın sonu oldu. Gerçekten hayatım boyunca hiçbir kitabın finalinde bu kadar şaşırdığımı hatırlamıyorum. Son sayfalarda yaşadığım şok hissi uzun süre geçmedi. Çünkü yazar sadece şaşırtmıyor; insanın içine oturan bir gerçekle yüzleştiriyor. Kitabı bitirdiğim an “Nasıl yani?” diyerek dakikalarca düşündüm. Ve galiba iyi edebiyat tam olarak bunu yapıyor: Kitap bittikten sonra bile insanın içinde yaşamaya devam ediyor.
