“Sen hiç kayboldun mu ?Kaybolmadın tabi. İnsanı kaybettiklerinde, bilekleri nasıl acıyor biliyor musun?
Kafan kaşınsa, kaşıyamıyorsun bile! Böyle kolların bağlı halde oturup bekliyorsun.”
Bazı insanlar diğerleri gibi çabuk toparlanamıyordu. Bazı insanlar biten bir aşktan sonra sütten kesilmiş bir çocuğa dönüyordu ve dünya onları doyurmaya yetmiyordu. Üstelik, bu ayrılık ve tekrar kavuşamama hali uzandıkça içimdeki kalbi bir parça taşla değiştirmiştim zamanla. Kırılmayan,unufak
olmayan, özüne, ilk haline, toprağa dönmeyen, her türlü zorluğa katlanmayı öğrenmiş, zamana dayanmaya çalışan bir taş olmuştu kalbim.
Bazen de o zamana kadar bütün yazdıklarından hoşnut kalmamış gibi diğer elindeki hayali silgiyle yazdığı her şeyi siliyor, sonra yeniden yazmaya koyuluyordu.