Ayşe, ailenin ikinci bebeği olacaktı. Kendinden 1 yaş büyük bir ablası vardı.Ayşe'nin gebeliği beklenmeyen bir gebelikti.Bu yüzden annesi onun haberini alınca eşine bile söylemek istememişti. Zira ilk bebekleri henüz çok küçüktü, maddi durumları yoktu ve kayinvalidesiyle birlikte oturdukları zor bir hayat şartı içindeydiler.Ayşe'nin annesi gebe olduğunu öğrendiği ilk andan itibaren hissettiği tek bir duygu vardi:'Suçluluk!Adına Fadime diyeceğim anne adayı böylesi elverişsiz bir yaşam süreci içinde yeterince iyi korunmadığı,tedbir almadığı için kendini çok suçlu hissediyordu.Hamilelik onun suçu gibi,sanki bir suçlu gibi gizleniyordu.Suç ortağı da(hatta belki suçun gerçek sahibi de)karnındaki küçük bebekti. Varlığı başlı başına yanlıştı. Fadime uzun süre gebeliğini eşinden de,kayinvalidesinden de sakladı. Tabii gün geldi,gebeliği artık saklanmaz oldu.Kayinvalidesi bu haberi büyük bir kızgınlıkla karşıladı. Fadime'yi sürekli doğuran 'kötü bir kadın 'olmakla suçladı. Nihayetinde oğlunu ve gelinini evinden kovdu.Fadime ve eşi ellerindeki kısıtlı imkâna bir ev tuttular fakat eşya alacak paraları yoktu.Yere attıkları bir kaç minder ve döşek dışında ev bomboştu.Fadime,derin bir suçluluk ve boşluk hissediyordu.