Erich From’a göre insanın en zor kabul ettiği şey şudur:İnsan çoğu zaman yaptığı hatayı bilerek tekrar eder.Bu bir dikkatsizlik ya da şanssızlık değildir.Bu insanın tanıdığı acıyı bilinmeyen mutluluğa tercih etmesidir.From der ki:insan kendini tanıdık olanla güvende hisseder,yeni olan ise belirsizdir ve belirsizlik insan zihni için en büyük tehdittir.Mesela hep aynı insanlara bağlanan birini düşünün her seferinde hayal kırıklığı yaşar ama yine de aynı karaktere bağlı kalır.Çünkü o ilişki biçimi acı verse bile zihnin bildiği bir düzendir.From’a göre burda asıl mesele hata yapmak değildir asıl mesele değişmenin sorumluluğudır.Çünkü değişmek : ‘Artık bunu ben seçiyorum’demektir.Ve seçim insanı özgür kılar ama aynı zamanda yalnız da bırakır.Bu yüzden insan çoğu zaman değişmemeyi tercih eder ,ben böyleyim demeyi benim kaderim bu demeyi…Ama From’un en sert cümlelerinden biri şudur : İnsan kader dediği şeyin büyük kısmını kendi tekrarlarındandan inşa eder.Gerçek dönüşüm aynı hatayı birkez daha yapmak üzereyken durup şunu sorabilmektir: Ben gerçekten bunu mu istiyorum yoksa bu bana tanıdık mı geliyor?Ve belkide özgürlük hiç hata yapmamak değildir.Aynı hatayı artık otomatik olarak yapmamaktır..Çünkü insan alışkanlıklarını fark ettiğinde onlardan uzaklaşarak biraz olsun özgürleşebilir!
Her gün kendimle ilgili olarak daha çok şey öğreniyorum ve suyun üzerindeki minik dalgalar gibi başlayan anılar şimdi kocaman,güçlü dalgalar halinde üstümden geçiyor. . .
Şimdi anlıyorum ki,üniversiteye gitmenin ve bir eğitim almanın en önemli nedenlerinden biri ,tüm hayatınız boyunca doğru olduğuna inandığınız şeylerin doğru olmadığını ve hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını öğrenmekmiş.