Gül
@Aysegul_6
Sessiz insanlar en gürültülü zihinlere sahiptir....
Ben bir insandım
Huzursuzluk bana göre sadece bir savaş ya da aşk hikâyesi değil; insan kalabilmenin ne kadar ağır bir bedeli olduğunu anlatan bir kitaptı. Hüseyin, insanlara yardım ederken bunu bir çıkar için yapmıyordu. Kendi hayatını, hatta ölüm ihtimalini bile göze alarak vicdanının peşinden gidiyordu. Hayatı zor ve küçücük olmasına rağmen mücadele etmekten vazgeçmedi.Kitapta beni en çok etkileyen şey ise dinin, ırkın ya da sınırların insanlığın önüne geçmemesiydi. Hüseyin için farklı olan insanlar da insandı. Belki de bu yüzden en zor olanı seçti; doğru bildiği şey uğruna kendi annesini bile karşısına alabilecek kadar insan kaldı. Sonunun ölüm olacağını bilmesine rağmen yine de vicdanını susturmadı.Meleknaz ise bana göre savaşın içindeki sessiz acıyı temsil ediyordu. Yaşadıkları onu yormuş olsa da içinde hâlâ kırılmamış bir umut vardı. Onun gözlerinde hem kaybolmuş bir hayatın hüznü hem de yeniden yaşayabilme isteği hissediliyordu. Belki de bu yüzden Hüseyin'in vicdanı ile Meleknaz'ın yaraları aynı yerde buluşuyordu.
Bence kitap, bazen insan olmanın bile cesaret istediğini gösteriyor. Ve Hüseyin, ölümü göze alarak insanlığı seçen bir karakterdi.
Romandaki ilk hedefim müze değil, aşk dediğimiz karmaşık,
psikolojik, kültürel, antropolojik şeyi soğukkanlılıkla anlatmaktı.
Aşkı yüksek bir yere koyup, sevilen şarkılarda yapıldığı gibi, "Aman
ne güzel bir duygu !" demek istemiyordum. Bu duyguyu -tıpkı
bir trafik kazası gibi- hayatta başımıza gelen ve çoğu zaman bize
istemediğimiz kadar acı veren bir şey olarak anlatmak istiyordum.
Masumiyet Müzesi her şeyden önce aşk hakkında bir düşünmedir.
İnsan zihninin görünen kısmının çok küçük olduğunu; asıl belirleyici gücün bilinçdışında saklı bulunduğunu savunan psikanalitik yaklaşımı temel alır. Freud'a göre bastırılmış arzular, çocukluk deneyimleri ve çözülmemiş çatışmalar, yetişkinlikteki davranışlarımızı ve duygularımızı derinden etkiler.
İnsanların kendini dinini tanıması için acıyı görüpte farkında olmamalıdır , biz acı çekmeden hayatın güzeliğinin farkında olmalıyız, her yaptığımız iyliğin sadakatin yardımseverliği kimse bilmeden bu güzel alışkanlıkları sürdürmeliyiz en güzel huzuru bunları gizli saklı yaparak farkında olmaktır . Allah’a onun istediği gibi kul olmayanın, iyiliği kabul olmaz, iyilik yaptım, benim kalbim temiz dedi mi bir insan orada durup bir düşünmek lazım. İyi olan iyiliğini söylemez, hayır edip de onunla övünene o hayır karşılık gelmez, bir kişi bir iyilik yaptı mı onu ilk unutacak da kendisi olmalıdır, kalbini temiz gören kibre kapılmıştır.
Yaşanan süreç öz yıkımdır. Ancak hedef çevreydi. Bazen duygularımızı çevreden dolayı asla dile getiremeyiz ve kim olduğumuzu unuturuz ne istediğimizi hedeflerimizin olup olmadığını bilemiyecek kadar içimize kapanırız hayatta asla ama asla çevre duyarsız kalıp kendi benliğimizin farkında olup kendi başarımızın farkında olmalıyız Oğuz Atayın bana bu kitapta kattığı en büyük farkındalığı anlatamam çok iyi geldin yine bir kitap iyi geldi insan değil.
