Aysel Mercan
@Ayselyazarmercan
13 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Selamlar kafamda ülke gündemi gibi karışık. Güney Koreli yazar Hwang bo- reum un Hyunam Dong Kitabevi isimli romanından sonra kendimi bir anda Söğüt’te Domaniç’te Osman beğ i kılıç sallar iken izler halde buldum. Osmanlı’nın bir beylikten hanlığa dönüş yoluna şahit oldum. Tarık Buğra’ya gereken önemi vermediğim için pişman oldum. Ve son olarak Osman Gazi Han’ın öldüğünde hiç servetinin olmadığını öğrendiğimde şok oldum. Bugunkü ahvalimizi düşünüp mutsuz oldum
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Kendimi yılda en az bir defa Yaprak Dökümü okurken buluyorum. Kitaptaki geçim sıkıntısı, genç kızların giyim kuşam gezme merakı, annenin evin içinde dört dönüp yine de kimseye yaranamaması, babanın kendi içine kapanıp hiçbir şeye dur diyememesi, sanki bugün evlerden birinde yaşanıyor da ben izliyor gibi oluyorum. Mesela ‘Çalıkuşu’ bu hissiyatı vermiyor veya ‘Acımak’ böyle hissettirmiyor. Onlar o dönemde yaşanmış bitmiş hissiyatı verirken; ‘Yaprak Dökümü’ güncelliğini hiç kaybetmiyor. Sanırım aynısı dizisi içinde geçerli. Fanatiklerinin olduğunu ve yıl içinde tekrar tekrar izlediklerini biliyorum. Türk edebiyatı için düşünürsek sinemaya uyarlanan kitaplar arasında, en başarılı uyarlama diyebiliriz. Aşkı memnu’yu savunanlar da olacaktır: Ancak Aşkı memnu da kitap ile dizi arasında karakterlerin özellikleri açısından birtakım uyumsuzluklar var. Artık o kısmı Aşkı memnu okuma perileri gelip tekrar okuduğumda yazarım. Uzun lafın kısası belki 20 defa okumuşumdur ancak bu demek değildir ki bir 20 defa daha okumayayım. Ben bir Yaprak dökümü okuruyum sen okursun okumazsın beni ilgilendirmez
Puan vermedi
Baktım herkesin elinde bu kitap var eksik kalırmıyım hemen okudum. Basit bir roman olduğunu düşünerek başlamıştım. Ancak okudukça kitaptaki sorulara kafa yorduğumu farkettim. Örneğin mutluluk ne idi? Başarı, hayalini gerçekleştirmek miydi? Yoksa o yoldaki süreç mi? İnsan hayalleri gerçek olunca mutlu mu oluyordu yoksa aynı duygudurumu devam mı ediyordu? Çalışmak, çok çalışmak veya keyifli zaman geçirmek? Çok çalışan mı başarılı olurdu yoksa işini keyifle yapan mı? Sayfaları her çevirişimde kendimi kendimle yüzleşir halde buldum. Ben hangisiydim düşününce 18 yaşında kurduğum hayali gerçekleştirdim ama şimdi mutlu muyum? Keyif aldığım şey okumak, sanatsal faaliyetlere katılmak, el işi yapmak.. Ancak bunlarla alakasız bir işim var ve günün üçte biri bu işte geçerken ben nasıl mutluluğu yakalayacağım? Şimdi her şeyi bırakmak imkansız mı? Ya da hem mecburiyetlerime devam edip hem de keyif aldığım şeyleri yapmak mümkün mü? Velhasıl beni biraz kırdı bu kitap çünkü cevaplarım, kendimle yüzleşmem hiç hoşuma gitmedi ve ben işin içinden çıkamadım açıkçası. Sevgili okur arkadaşlar bu; geçmişini geride bırakmış bir kadının Kitabevi açma macerası değil maalesef bir içe dönüş kendini sorgulama romanı. Puanım 8/10
