Perşembeleri saatlerce oturup beklerdim seni. Gelmeyeceksin diye ölesiye kaygılanırdım. Sürekli seni düşünürdüm. Yüz yaşına kadar yaşaman için dua ederdim. Bilmiyordum. Benden utandığını bilmiyordumki.
#Binmuhteşemgüneş
Kafasından neler geçtiğini çoğu zaman kesinlikle bilemediğim bu çocuk nasıl oluyor da beni açık bir kitap gibi okuyabiliyordu? Okula giden, okuma - yazma bilen bendim. Zeki olan bendim. İlkokul birinci sınıf kitabımı bile okuyamayan Hasan, beni rahat rahat okuyordu.
Bazen insan, yaşamadığı hayatların yankısını kendi kalbinde duyar. “Ya o gün evet deseydim, ya o yola dönseydim” diye başlayan sessiz cümleler dolaşır içinde. Oysa belki de her “keşke”, bizi olduğumuz yere getiren görünmez bir köprüdür. Hayat, sonsuz ihtimallerin arasında bir kitap gibi açılır önümüze; ama hangi sayfayı seçersek seçelim, aynı satırda durur kalbimiz, yaşamak ve anlamak arasında bir yerde. 🌙