Aysen Mustafazade
@Aysen_kitab
Çok mutluyum,haklısınız.Ama bu mutlulukla ne yapacağım?Yalnız başıma benim için biraz fazla bu.Ben daha mütevazi mutluluklara alışkınım-çoğu zaman akşamları bir kitabım olur,bir arkadaşım,güzel bir mektubum,biraz da müziğim.Aslında bunlardır benim mutluluk diyebileceğim şeyler.Çoğaldıkları zaman onlarla ne yapacağım bilmiyorum-başkalarıyla paylaşmak istiyorum....
Reklam
Sənə əl açan yoxsulun,üstəlik,övladı üçün səndən pul dilənən bir ananın yanından keçəndə qətiyyən biganəlik etmə.Bəlkə,o uşaq günlərdir ac idi,ya da o zavallı qadın iztirab çəkirdi.
Bir gün anan sənə:"Oğlum,bu gün sənə quru çörək də verə bilməyəcəyəm",-deməyə məcbur qalsaydı,təsəvvür edirsən,nə qədər əzab çəkərdi?!
Mən yoxsula pul uzadanda o mənə dua edir,"Tanrı səni və sevdiyin insanları bağışlasın!"-deyir.Heç bilirsən,bu cür dua edən yoxsulun minnədarlığı,dediyi sözlər mənə necə rahatlıq gətirir?Belə anlarda mənə elə gəlir ki,Tanrının köməyi ilə uzun və sağlam ömür yaşayacağam.Beləcə,evə şad gəlirəm və düşünürəm ki,bu yoxsul mənə ona verdiyimdən daha çox şey bağışladı.
Sıçrayıb ayağa qalxdım,ona sarı atıldım,o da mənə tərəf gəldi.Bir-birimizin qarşısında dayandıq.
Mən:
-Sən gözəllər gözəlisən!-dedim.Cavan bir qovaq kimi zərif idi,qısaqol paltar geyinmişdi,qoltuğunda iki kitab vardı.-Mənim burada olduğumu haradan bildin?
-Kitabxanadan gəlirdim,baxıb yolda maşının izlərini gördüm.
-Yox əşi?! -Bu mənim üçün "sevirəm" sözündən daha qiymətli,daha mənalı idi.Asel mənim maşınımın izini axtarmışsa,deməli,məni düşünürmüş,deməli,xatirim onun üçün əzizdir.
