Son umudun da söndüğünü sandığım ve işi bitirecek gücü bulamadığım an şans yüzüme güldü. Tünelin ucunda ışık görmesek de bir ışığın var olduğuna, er ya da geç görüneceğine inatla inanmamız gerekir.
Ama o sabah hicbir şey normal değildi. Ne ben, ne yol, ne insanlar ne de koşullar. Yürüdüm. Keyfimce, telaş etmeden ama ara vermeden. Kulağımı da gözümü de kapayarak. Bakışlarımı ayakkabımdan ve yerdeki taşlardan hiç kaldıramıyordum. Yapayalnızdım..