A.R
@Aysermys
79 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
Ebeveynlerimizi yitirdiğimizde kendimizi kırılgan hissederiz çünkü bir yandan kayıpla baş etmeye çalışırken bir yandan da kendi ölümümüzle yüzleşmemiz gerekir. Yetim kaldığımızda artık mezarla aramızda kimse kalmamış demektir. Dolayısıyla ailenin ölümünün seni savunmasız biraktigini hissetmene ölümden korkmaya başlamana ve ölüm kaygısına karşı daha kırılgan hale gelmene pek şaşırmadım.
Reklam
Bize doyum veren ilişkiler kurduğumuz kişilerin yasını tutmak, aramızda yarım kalan çok fazla mesele olanların yasını tutmaktan daha kolaydır.
Sonunda, öyle görünüyor ki, her şey aynı kapıya çıkıyor, bir kez daha Turgenyev, bir parmak kadar yalnızsındır.
Bir parmak ne kadar yalnızdır.
Sayfa 150
Benim gizli kapaklı davranışımla çocukluğumun karartılmış odaları arasındaki bağı ilk kez taşradaki bu otelde anladım, birden kafama dank etti, tam da sözcükler ağzımdan çıkarken. 
Sayfa 120