Yalnızlık, akşam vakti uzaklarda bir trenin penceresinden görünen bir göl gibiydi; solgunlaşıp hızla ortadan kaybolurken bir kez görülse bile yalnızlığından bir şey kaybetmezdi.
Reklam
Ama ben daha hırçın bir denizin altında Kapıldım onunkinden daha derin girdaplara
Ne olacaksa olsun, diye düşündü. Çünkü insanın düşünemeyeceği, hissedemeyeceği anlar vardır.
Ama düşünemiyor ve hissedemiyorsa, insan nerede öyleyse?
seni bilmek, göğsümde bi ısırgan yangısıydı. karşında rezil rüsva, kan revan hâlde umut vadetmeni dilemekse bir o kadar acınası. şükranlarımı boynu bükük gösterdiğimde ama yalnız bunu gösterebildiğimde, bana güvenecek nadiriyetlerdendin. kucağımda taştan yuva, kapısında seni gözlemek derdine düşür beni. sırtımda çürümüş çiçekler taşıyorum. kendimi soldurmama izin verme.
Puan vermedi·524 syf.·
71 günde okudu
·2025 4. kitabı
Reklam