Çocuklar, bugünün en saf aynasıdır.
Dört yaşındaki yeğenim bir gün bana dedi ki:
“Teyze, niye üzgünsün? Gökyüzü mavi, ağaçlar yeşil. Her şey yerinde.”
O an durdum. Çünkü haklıydı.Biz büyükler, geçmişin yüküyle ve geleceğin kaygısıyla yaşarken...
Çocuklar sadece *şimdiye* bakıyor.
Ve aslında,
o anda gökyüzü maviyse, ağaçlar yeşilse, can sağlığı yerindeyse Hayat yolundadır.
Belki de bazen dünyaya onların gözünden bakmalı.*
Daha sade, daha net, daha umutla...