Sahi neydi yaşam
Bir açtım gözlerimi
Dört duvar arasında buldum kendimi
O da nesi
Oynatamıyorum kollarımı ellerimi
Şu plastikler acıtıyor her yerimi
Duyurmak istedikçe sesimi
Uzaklaşıyorlar benden
Bu gerçek mi?
Ömrümü adadığım çocuklarım
Yok oldular umutlarım
Bir varmışım bir yokmuşum anladım
Neresinde duruyoruz yaşamın bir onu kavrayamadım
...
''Dedemin öğrettiği çok eski bir Arapça şiir geliyor aklıma: Asil insanların en neşeli zamanlarında bile hüzün vardır, daha düşük ruhlar ise sefil zamanında bile neşelidir.''
''Hava karardıkça bir kasvet çöküyor, ayrıntıları silinen koca ova, uçsuz bucaksız bir okyanusmuş gibi görünmeye başlıyor, sanki bir deryaya, bir ummana bakıyorum. Neredeyse ağlayacak hale geliyorum ama neyin ağlattığını bilmeden.''