(TANIYORUM SENİ, sen olabildiğince eğilensin,
ben ise delik deşik, tutsağın senin.
Nerede bir sözcük, ikimiz için de yaratmış, var mı?
Sen - tümüyle, ama tümüyle gerçek. Ben - tümüyle delilik.)
Kazandım, yitirdim, inandık
karanlık mucizelere, sonra çabucak
göğe yazılan bir dal taşıdı bizi, uzandı
akan beyazlığın içinden ayın yörüngesine,
bir yarın, düne tırmandı, ve artık
toza dönüşmüş bizler, şamdanı getirdik;
boşalttım ne varsa, hiç kimsenin eline.