Sefaleti düşünmenin ya da görmenin bir noktaya kadar içimizde şefkat uyandırması hem çok doğru hem de çok korkunçtur ; ama bazı özel durumlarda, o noktanın ötesine geçmez duygularımız. Bunun tek suçlusun insan ruhunda doğuştan bulunan bencillik olduğunu düşünürseniz yanılırsınız. Bunun nedeni, aşırı ve yapısal hastalıkları iyileştirme konusunda duyulan umutsuzluktur. Duyarlı biri için , acıma ile acı çoğunlukla aynı şeydir. Ve sonunda böyle bir acımanın yardıma yeterli olmayacağı anlaşıldığında sağduyu ruhun ondan kurtulmasını ister.
İleride görünen gökkuşağı bir anda müthiş bir özgüvenle dolduruyor içimi . Yürüyen kişinin üstünde ve önünde beliren çok önemli bir işaret bu. HERKES YÜRÜMELİ..