AçelyA.
@Azaleen
Öğretmen
Terra incognita
İstanbul
142 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Şükrü Erbaş’ ın kalbinden kalemine akan o nahif duygular nasıl da işliyor insanın içine.
Şiir, yazmanın da ötesinde hissetmek gibi. Mutluysan, aşıksan, üzgünsen, özlemsen bazen gözyaşını durduramazsın bazen kaleminden akanları.
Şairin her cümlesini okuduğumda, aynanın ötesinde görüyorum yaşadığı tınıyı.
Hele Ömür Hanımla Güz Konuşmaları yok mu! Okurken Cemil Meriç’in Lamia hanımı gibi düşünmüştüm. Ancak bir söyleşisinde öğrendim ki Ömür hanım, varlığı içimde olan ancak ismi değişen soyut bir kişiymiş. Yani hayali ..
“İndiriyorsun kirpiğini upuzun bir güz.
Bir kapı önündeyim, girsem suç gitsem ayaz.”
Bazen aşkını, bazen ülkesindeki haksızlıkları, bazense kapının ardında olanı bilmediği kişilerin acısını resmetmiş.
İnsanın zihni ve yüreğindekiler bir olmadığında içerde bir yerde bir kıvılcım tutuşuyor. O kıvılcımla bir ateş başlıyor ki tüketene kadar yanmaya devam ediyor.
Murat Gülsoy’un okuduğum ilk kitabı ve su gibi akıp gitti. Karakterlerimizin bir ismi yok. Kitabın ortalarına geldiğimde farkettim bunu. Ağır ceza hakimi, kokinalı kadın, bisikletli adam .. Bununda bir sebebi olduğunu sonunda anlıyorsunuz.
Şahane bir anlatım.
Bir adamın yan komşusu olan yaşlı bir amcanın kaybolması ve adamımızın onu aramaya çıkmasıyla hikayemiz başlıyor. Yolda karşılaştığı kişilerin her birinin bu yaşlı amcamızla bir ilgisi, bağlantısı çıkıyor.
Adamın yaşadıkları rüya mı? yoksa gerçek hayatı bir rüya da, şu andakiler gerçek mi kafalar karışık.
Gecenin sokaklarında yürürken zihnimiz de o karanlığa yol alıyor. Bazen nefes almak için aydınlığa uzatıyoruz duygularımızı. Yaşamak için.
Arka arkaya okuduğum kitapların ölümle ilgili olmaları pek manidar. Biri ölümle dalga geçerken öteki yani bu kitap ölümle yüzleştiriyor.
Doktor Yalom kendi seanslarında yaşadıklarını 10 hikaye ile bizlere anlatıyor. Her bir hasta, ya bir yas tutuyor ya da ölümcül bir hastalığa sahip. Bir yandan o kişileri anlamaya çalışırken bir yandan yaşından ötürü(81) kendi yaşamının sonu ile de anlaşmaya çalışıyor.
Çok samimi ve gerçekçi bir şekilde yazıyor Yalom. Yaptığı hataları tek tek yazacak kadar da cesaretli. Her Yalom kitabından sonra psikolojiye ilgim bi nebze daha artıyor.
Her birimiz günübirlik hayatlar yaşıyoruz ancak bunun ne kadar farkındayız. Ölümün varlığını kabul ederek, olanı da değerlendirerek mutlu bir hayat sürmeye çalışmak gaye olmalı. Altmış küsür yaşına geldikten sonra yazar olmayı istemek ya da geçmişte mutlu olduğun insanla aslında gerçek şeyler paylaşmadığını anlamak.. Yaşanılanlar bizi biz yapan parçalar. Anlamlandırmak ise bize düşüyor.
Clarice Lispector
Çığlıklarını sözcüklere bürüyerek susturmaya çalışan bir yazar.
Yazdıkları akış içerisinde değil ancak sizi sarsan bir anlatımı var. Dişi Kafka olarak değerlendirilip, 20. Yüzyılın Portekizce yazan en önemli yazarlarından gösteriliyor.
Saf, pek güzel sayılmayan bir kızın hikayesini anlatmaya çalıyor, bunu yaparkende okurlarından yardım istiyor. Yazmak onun için yaşamakla eşdeğer.
’’Kendim olmanın monotonluğuna artık dayanamıyorum ve eğer yazmanın o hep tazelenen yeniliği olmasa sembolik olarak hergün ölebilirim.’’
#yıldızınsaati ni okuduğunuzda ‘ben şimdi ne okudum hiç bir şey anlamadım.’ da diyebilirsiniz, durup bu kadının zihnindeki fırtınaları dindirmeye de çalışabilirsiniz.
Ruhsal bir çöküşün hikayesi Lucia ..
Dansa adanmış bir hayat. Yokluğu ile başlayan kayboluşlar.
Dahi bir yazarın gölgesinde kalmış bir hayat. Gölgesinde kalmak ifadesi bile hafif kalıyor bana göre, çürümüş ,kırılmış ,küfenmiş..
Lucia’nın yaşamındaki suç kimindi , hata neydi. Derinlerde saklı bir gizin ağırlığı yüzünden bir annenin ağır sözleri altında ezilmesi, James Joyce’un yani babasının ilham perisi olduğuna inandırarak kendi hayallerinden vazgeçmesi, bir erkekle varolacağına inandırılmış bir zihin, tekrar tekrar terkedilişleri..
Bir kadın okuyucu olarak Lucia’nın içsel haykırışlarını, yaralarını, içinde beslediği canavarını o kadar hayatsal o kadar canlı hissettim ki, kitabın kapağını kapadığımda yüreğimin babbo, mama, Giorgio, Beckett tarafından sıkıldığını söyleyebilirim.
