İnsan, sabahtan akşama kadar bir şey bekler ve hiçbir sey olmazdı. Yine ve yine bekliyordu. Hiçbir şey olmuyordu. İnsan bekler, bekler, beklerdi ve şakakları ağrımaya başlayana kadar, düşünür, düşünür, düşünürdü. Hiçbir şey gerçekleşmezdi. Yalnız kalıyordu insan. Yalnız. Yalnız...