Karanlık sarmış yine her yeri...
Ama bu seferki bir farklı,
Gözüm hiçbir şeyi seçemiyor.
Koşmaya çalışıyorum, ama ne fayda.
Bir adım bile ilerlememişim sanki,
Aynı yerde koşmaya çabalamışım.
Derken bir ışık hüzmesi beliriyor
Uzakta, çok uzak.
Ona ulaşmaya çalışırcasına elimi uzatıyorum,
Ama ne fayda...
Bu sefer uzaklardan bir piano duyuluyor,
Yas tutarcasına...
Sessizce melodiyi dinliyorum,
Zaten etraf karanlık, bomboş.
Tınısı yankılanıyor her tarafta.
Ürküyorum, çıkmak istiyorum buradan.
Çığlıklar atıyorum "belki" diyerek,
"Belki biri sesimi duyar."
Ama ne fayda...
"İnsanlar birbirlerini tanımanın ne kadar güç olduğunu bildikleri için bu zahmetli işe teşebbüs etmektense, körler gibi rastgele dolaşmayı ve ancak çarpıştıkça birbirlerinin mevcudiyetinden haberdar olmayı tercih ediyorlar."