Azra Koç
@Azrakcc
Pişmanlık duymadan, neredeyse bile isteye kendisinin paramparça olmasına izin veriyordu. Duygularının dibinde, dünyaya karşı, bir ki üç günlük bir je m’en fous¹ durumu yatıyordu. Hayat onun gelmişti; ancak onu takmayarak hâlâ hayatı yenebilirdiniz. Çıkmaktansa batmak evladır. Aşağıya, aşağıya, utanmanın, gayretin, terbiyenin olmadığı hortlaklar diyarına!
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Dünyada yaşadıklarını belli edecek türden bir iz bırakmayı hayal bile edemiyordu hiçbiri; bir şey yaratmayı, bir şeyi yok etmeyi, mutlu olmayı, içtenlikle mutsuz olmayı, tam tamına hayat dolu olmayı hatta düzgün bir gelir getirmeyi. Yarı soylu bir başarısızlık rüzgârına kapılmış gidiyorlardı. Orta-orta sınıflarda pek sık görülen, hiçbir şeyin olmadığı, insanın ruhunu karartan o ailelerden biriydiler.
Yoksulluğun birinci etkisi düşünceyi öldürmesidir.
Olgunlaşıyordu. Yirmi yedi, yirmi sekiz, yirmi dokuz. Geleceğin tozpembe görünmediği, gerçek ve tehditkâr olduğu bir yaşa gelmişti.
Unutmamışsınızdır aslında ama bir sonsuz erteleme döngüsüne girersiniz.
