Seyma karasu
@Azseyma
Bazen okur, bazen izler, insanı da hayvanı da sever
Şu anda okuduğu kitaplar
"Özgeci" insan "kendisi için hiçbir şey istemez, sadece başkaları için yaşar, kendine ilgi göstermediği için gururlanır".
Diğerkamlığına rağmen mutsuzluğuna, yakınları ile olan ilişkilerinin başarısızlığına şaşırır. Çözümleyici çalışmalar özgeciliğin diğer arazlardan ayrı olmadığını, aksine onlardan biri olduğunu ve gerçekte en önemlisi olduğunu göstermiştir.
Öyle ki, bu sevebilme ya da herhangi bir şeyden tat alabilme yetisinin felce uğradığının, içini yaşama karşı bir nefretin kapladığının ve özgecilik paravanı ardında görülmesi güç bir bencilliğin gizlenmiş olduğunun işaretidir. Bu kişiyi kurtarmanın yolu diğer arazlarla birlikte özgeciliğini de ele alıp incelemekten geçer. Böylece, özgeciliğinin ve diğer hastalıklarının temelinde yatan üretici olamama eksikliği giderilebilir.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bencil kişilerin başkalarını sevemedikleri bir gerçektir. Fakat kendilerini de sevme yetisinden yoksundurlar.
..., anne sevgisinde bulunabilen narsist unsurdur. Bebeği kendi parçası olarak kabul ettiği sürece, annenin sevgisi ve aşırı düşkünlüğü narsisizmini doyurmaktan başka bir şey olmayabilir. Bir başka dürtü, annenin güce ve sahip olmaya duyduğu istekte bulunabilir.
Çocuk tümüyle çaresizdir ve annesinin isteminin nesnesidir. Etken olmaya ve sahip olmaya tutkun bir kadın için çocuk, doygunluğun doğal bir nesnesinden başka bir şey değildir.
Anne, yeni doğan bebeği, bebek yeni özgün koşulları yerine getirdiği için değil, kendi çocuğu olduğu için sever.
Baba sevgisi koşullu sevgidir. Kural: "Seni seviyorum çünkü umutlarımı gerçekleştiriyorsun; çünkü görevini yapıyorsun, çünkü beni seviyorsun." Koşullu baba sevgisinde de koşulsuz ana sevgisinde olduğu gibi olumlu ve olumsuz yanlar vardır. Olumsuz yanlardan biri baba sevgisinin kazanılan bir sevgi olması, beklentiler gerçekleşmezse yitebileceğidir. Baba sevgisinin doğasında yatan itaat, en temel erdemdir, itaatsizlik ise en korkunç günah. Bunun cezası ise baba sevgisinden yoksun kılınmaktır. Olumlu yanı da aynı şekilde önemlidir. Onun sevgisi koşullu olduğuna göre, onu kazanmak için bir şeyler yapabilir, onun için çalışabilirim, anne sevgisi gibi benim denetimimin dışında değildir. ...
Annenin işlevi çocuğu yaşamda güvenli kılmaktır. Babanınki ise onun öğretmeni olmak, ona içine doğup parçası olduğu toplumun sorunlarıyla başa çıkabilmesinin yollarını göstermektir. En ideal anne sevgisi çocuğu büyümekten alıkoymaya, onun çaresizliğine prim vermeye kalkışmaz. Anne, güven verici olmak, aşırı sinirli olmamak ve huzursuzluğunu çocuğuna taşımamak durumundadır. Yaşamının yarısını, çocuğunun bağımsız, kendinden ayrı bir kişi olması dileği ile kaplamalıdır.
Babanın sevgisiyle kurallar ve beklentilerle yönlendirilmelidir. Otoriter ve ürküten bir sevgiden ziyade bağışlayan, sabırlı bir sevgi olmalıdır. Büyümekte olan çocuğa artan bir yeterlilik duygusu aşılamalı ve sonuçta çocuğun kendi yetkesi (otoritesi) olmasına ve baba etkisinden çıkmasına izin vermelidir.
Sonuçta yetişkin kişi, kendi kendisinin anne babası olma durumuna gelir.
İster büyük ister küçük olalım, hepimiz kuşkusuz ana sevgisine tutunmanın özlemi içindeyiz. Çocukların çoğu ana sevgisini alacak kadar mutludur. Büyüklerde aynı özlemi doyurmak çok zordur. Bu özlemin en başarılı gelişimi, sağlıklı bir cinsel sevginin bütünleyicisi olarak kalmasıdır.