Azura
@Azura89
Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmeni
14 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Kitapta kurgulanan ana karakter Yonghe'yi, birinci bölümde eşinin; ikinci bölümde eniştesinin (ablasının eşi); üçüncü bölümde ablasının gözünden okuyoruz. Yonghe'yi bizlerle ilk tanıştıran eşi onu şöyle tanımlar; sakin, uyumlu, güzel yemek yapabilen ve dırdırı olmayan bir kadın ve dahası asla dikkat çekmeyen silik bir karakter. Kendine özgüveni olmayan bu adam için biçilmiş kaftan olan bir eş modeli. Bu bölümü okurken, çifti evlerinin salonunda bulunan bir perdenin arkasında gizlenmiş de izliyor gibi bir duyguyla okuruz. Gece yarısı gördüğü bir rüya sonrasında uyanan Yonghe, rüyadan yaptığı çıkarımlarla vejetaryen olmaya karar verir. Eşi, Yonghe'nin bu kararına saygı duymak şöyle dursun, Yonghe'yi tüm aile bireylerine şikayet eder. Yonghe'de, incelen ipin kopma noktası, asker emeklisi babasından yediği acımasız tokattır. Bu durum Yonghe'de ve dolaylı yoldan okurda kapanmayan bir yara açar. İkinci ve üçüncü bölümü bu yara eşliğinde okuruz.
Sapkınlıklarını sanatın ardına gizleyerek, Yonghe'nin hayalini kuran eniştesine acımamız için okura birçok veri sunulsa da, psikoloji tahlilini iyi yapabilen bir okur için, bu bölümde okuyacaklarınız kabul edilebilir şeyler değil. İşinde başarısız, evine ilgisiz ve tüm yükü Yonghe'nin ablasına yükleyen bu sanatsever! karakterimiz Yonghe'nin bir kez kapatılıp sonrasında taburcu edildiği akıl hastanesine yeniden yatırılmasına sebep olurken, orada ölüme terk edenler arasında da yerini alır.
Yonghe'yi düşündüğünü sandığımız abla karakteri ise üçüncü bölümde; eşiyle Yonghe'yi uygunsuz bir şekilde yakaladıktan sonra ikisini de akıl hastanesine kapatır. Bilinçaltında yatan intikam duygusu mu yoksa kendince affı olmayan bir günahı mı kapatmak istiyor, ona okuyucu karar verecek. Susmayan vicdanını ise, Yonghe'yi ziyaret ederek susturur.
Reklam
Kitabın altını çizerek okuma zevkini bilenler bilirler, bu kitapta altı çizilmeden geçilen tek bir cümle yoktur.Ve onlardan biri;
"Kendini beğenmesi değildi onu aynaya çeken şey; kendi 'ben'ini görmekten duyduğu şaşkınlıktı."
"İyi şeyler birdenbire olur bu kadar bekletmez insanı..."
"Yalnız yaşayan insanların kendi içlerinde başlayıp biten eğlenceleri vardır."
Tek başına olmakla yalnız olmak arasındaki farkın özetidir bu kitap ya da uzun uzadıya anlatılmış hâlidir. Kahraman,birilerinin onu takip ettiğini düşünür ve korkarak evden çıkmadan yaşamaya başlar. Olayın başlangıcı evde bulduğu farklı dilde yazılmış bir mektuptur. Yazar öyle bir üslup takınır ki ceketinin sol üst cebinde olayları an be an yaşar,kahramanla korkar,acıkır ve uyursunuz.
Nasıl bunca gerçekçi anlatılır bunca duygu?
Çünkü Oğuz bunları bizzat kendisi yaşamıştır. Beyninde oluşan tümörü başka ne açıklayabilir?
- Gelirmi dersin Olric?
+ Gelmez, gelemez efendimiz.
- Neden Olric?
+ Yüreği o kadar büyük sevemez de ondan efendimiz.
“ Beni bir gün unutacaksan, bir gün bırakıp gideceksen boşuna yorma derdi, boş yere mağaramdan çıkarma beni. Alışkanlıklarımı, özellikle yalnızlığa alışkanlığımı kaybettirme boşuna . ”
Bilinen türedi yazarların aksine Oğuzum Atayım başkadır. Olric yaratmıştır kendine,yalnızlığın hınzır uğultusu içinde. Yitirilen bir dostun arkasından beyhude çırpınan Turgut ve onu istemeyenlerin hayatına daha fazla tahammül edemeyip intihar eden Selim.
Diyaloglarda satır çizgisi bulunmaz. Yazar,kahramanları kendi kendine konuşturur. Bazı anlar söz kimde,hayâl nerede başladı bitti anlamak için iki kez okursunuz. Bu kitabı okumaya başlayanlarda iki durum gerçekleşir ya 200lü sayfalarda pes edilir ya da 724 sayfa tekrar ve tekrar hatmedilir. Kitabın yarıda kalma ihtimali yüksek. Çünkü Oğuz normal (sınırları olan) bir yazar degildir. Yaşarken anlaşılmamış olması bu yüzden olabilir mi?
Bu perişan halime sebeptir
Senin unutmuşluğunu affetmeyeceğim
Şimdi dünyanın yarısı uyuyor
Ölüm bıçak gibi kıl gibi
Elleri insanların elleri kaç defa
Ölüme değiyor
Bu yaralı kırgın halime
Bu perişanlığıma sebeptir...
dizeleriyle bizi perişan eden kadın Gülten Akın. Ağlayınca keser kara saçlarını,vagonlardan el sallar yaralı gidişlerine,her kalanın bir gideni vardır ya... Kadın şair hep kendinden gitmiştir meçhullere...
Reklam