Aşırı bir Zweig hayranı olduğumu söyleyebilirim. Okuduğum her cümlesini içimde hissediyorum. Kitabı okuyanlar bilir, özellikle o aşağılanma hissini sarsıcı bir şekilde yaşadım. Ya da sanki tren istasyonunda yetişemediğim trenin arkasından bakan bizzat benmişim gibi oldum. Keşke daha uzun olsaydı kitapları.