Kır evleri, ahırlar, ambarlar, küçük göl ve meyve bahçeleri çoktan gitmiş. Artık bana tanıdık gelmeyen sokaklarda yürüyüp üzeri asfaltlanmış anıları aramanın sağlıklı bir şey olmadığını biliyorum ama görmem lazım.
Sanki kendi ailenizmiş gibi sizi kendine çeken bir aile var bu kitapta. Sayfalar ilerledikçe siz de o ailenin bir üyesi oluyorsunuz. Bir çok bilimsel gerçeğe de hazır olmanızı öneririm.
Sadri Alışık denilen hergele her filmde ağlardı. O ağladıkça ben de ağlardım. Üçüncü şahıs olarak kalışına, hep gidici kadınları sevişine, bu gidiciliklerin bir mecburiyet gibi duruşuna, Sadri'nin bu mecburiyetlere, giden kişinin özgürlüğü olarak bakıp ona ihanet etmemek için kendisine ihanet edişine..