"Her nefis ölümü tadacaktır." Bu şartlanma mı getirir ölümü bize? Sanırım kitap bittikten sonra üzerine en çok düşündüğüm kısmı bu. Alobar ile Kudra'nın bize anlatmaya çalıştığı ölümün bile bir tabu olduğu ve kırılabileceği miydi? Zihnimiz, bedenimiz ve ruhlarımız üzerinde bu kadar hüküm sahibiyken kader adı altında razı gelişlerimiz çaresiz yapıyor bizi.
Bir koku, bir aşk.. Aşkın her çağını yaşayan bu ikili bu taş devrinde de varlığını sürdürebilir miydi merak ediyorum. Şimdilerde yasemin değil buram buram paraben kokuyoruz malesef.
Bir diğer kafama takılan da pancar olmak... Sahi hangi sebze ya da meyveyiz şu hayatta?