BGM
@BHCDGO
//Object reference not set to an instance of an object.
179 okur puanı
Temmuz 2015 tarihinde katıldı
Puan vermedi·385 syf.··
Beğendi
·2020 31. kitabı
·30 günde okudu
·Okunma: 20 Aralık 2020 14:27
Tevrat ve İncil'i okuduğum için yazım şekline aşina biri olarak biri bir kutsal kitap yazacak olsa üslubu ancak bu kadar benzeyebilirdi diyebilirim. Yazarla daha önceki kitaplarında tanışanlar bilirler ki asla bitmeyecekmiş gibi gelen, virgülle sonsuzluğa uzunan cümleleri vardır. Yeni ahitte bundan farksız değildir.
Peygamberler içerisinde hayat hikayesi en muallak olan, şimdilerde gerçekte var olduğu bile sorgulanan bu tarihi figür hakkında detaylara girmeyeceğim. Ancak yazarın, körü körüne inancı sorgulaması, bu kadar net ifade edişi çok çarpıcı. Ülkesinden kaçmak zorunda olması anlaşılır, çünkü bir 50 yıl öncesinde aynı kitap yazılmış olsa derisi bile yüzülebilirdi.
Beni en çok etkileyen tarafı Tanrı ile Haçlı seferlerini konuştukları bölüm oldu sanırım. "Haçlı seferleri sırasında on binlerce insan öldü" cümlesi ile "Petrus'u çarmıha gerdiler" cümlesi arasında binlerce duygu geçişi var. Bireylerin tek tek çektiği acılara tanık olmak, sırf senin düşündüğünü başkası da düşünsün diye bu katliama neden olmak hangi Tanrının merhametsizliği olabilir.
Hangimiz yeni ahiti İsa yazsa bundan farklı yazardı diyebiliriz?
Raskolnikov'un buhranlarının yeni yeni tanığı olmaya başladığım bir zaman da arkadaşım şu soruyu sormuştu. "Sence vicdan mahkemesinde kendine verdiği ceza yeterli miydi yoksa daha fazlasını hakediyor muydu?"
Kendiyle vedalaşmak için bu günün çok erken saatlerinde uyandım. Öyle alelade bir zamanda vedalaşamazdım. Bu anı kutsallaştırmalıyım diye düşündüm, nedeni hakkında hiçbir fikrim yok. O yeni bir hikayenin adımlarını atmaya yaklaşırken ben hala soruya cevap bulamamıştım. Aslında cevabı içten içe biliyordum ancak herkesin kendini yargıladığı ve cezayı yeterli bulduğu, başka bir yaptırımın uygulanmadığı bir dünya korkunç geldiği için inkar ediyorum. Nasıl olurdu da bunca yıl sonra bile insanlar bir katile sempati duyabiliyor?
Onu hakkıyla anlayabilmek için 30 yaşımı beklemiştim. 30'undaki ben, onu katil olmaya iten nedenleri anlamıyor ancak vicdan muhasebesinde kendine ödettiği bedeli içselleştiriyorum.
40 yaşındaki ben ne düşünür merak ediyorum. 40 yaş yapılcak listeme tekrar seni ekliyorum.
Kitapların giriş cümlelerini çok önemserim. Kitabın o ilk cümlede bana " ah evet okuduğuma değecek" dedirtmesini isterim. Zweig kısacık öyküsünde daha ilk cümlesiyle içimizi kemiren o kurdu, şüpheyi, adın kadar emin ama asla kanıtlayamama çaresizliğini öyle güzel özetlemiş ki.. Bir erkek olarak öykülerinde kadının iç dünyasını bu kadar berrak aktarmasına her seferinde daha da hayran kalıyorum.
"İnsanın gözüne sokarcasına mutlu olmak ve duygularını arsızca sağa sola saçmak utanmazlıktır."
Dünyanın derdini dert edinip zamansız ayrılığı seçen, bu cümleyi kuran ruh, bu her duygunun mecralarda paylaşıldığı devre tanık olsaydı tekrar tekrar intiharı seçerdi diye düşünüyorum.
Puan vermedi·192 syf.··
Beğendi
·2019 18. kitabı
·17 günde okudu
·Okunma: 22 Eylül 2019 10:06
Tam da Neslican'ı kaybettiğimiz bir zamanda bitirdim kitabı. Sol bacağıyla genç yaşta vedalaşmak zorunda kalan bir kadınla, hayatla iletişimini sadece sol bacağı ile sağlayan bir adamın yaşam mücadelesi.. Christy belki de Neslican yüzünden bu kadar acıttı içimi. Günlük boş dertlerimizin arasında yarattıkları farkındalığı, aynı derde sahip insanlara tuttukları ışığı tekrar tekrar anlatmaya gerek yok.
"Hayatınızı sevin. Kendinizi sevin. Bedeninizi sevin. Ruhunuz başka bir bedende bulunmayacak. Saçlarınızı, boyunuzu, kilonuzu sevin. Benim için sol bacağınızı da sevin."
Christy, Nesli..
Mücadeleniz çok güzeldi.
Puan vermedi·432 syf.··
Beğendi
·2019 12. kitabı
·53 günde okudu
·Okunma: 09 Ağustos 2019 10:56
"Her nefis ölümü tadacaktır." Bu şartlanma mı getirir ölümü bize? Sanırım kitap bittikten sonra üzerine en çok düşündüğüm kısmı bu. Alobar ile Kudra'nın bize anlatmaya çalıştığı ölümün bile bir tabu olduğu ve kırılabileceği miydi? Zihnimiz, bedenimiz ve ruhlarımız üzerinde bu kadar hüküm sahibiyken kader adı altında razı gelişlerimiz çaresiz yapıyor bizi.
Bir koku, bir aşk.. Aşkın her çağını yaşayan bu ikili bu taş devrinde de varlığını sürdürebilir miydi merak ediyorum. Şimdilerde yasemin değil buram buram paraben kokuyoruz malesef.
Bir diğer kafama takılan da pancar olmak... Sahi hangi sebze ya da meyveyiz şu hayatta?
