Cihangir’in Annesi
@BKucukk
Lisans
1 Ocak
96 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Hz. Hatice’nin hayatı ile bilginiz yoksa okumalısınız. Çünkü geçmişten hz. Hacer den başlıyordu hikaye. Başlarda ne zaman başlıyor hz. Hatice’nin hayatı diye sabırsızlandım açıkcası. Daha önce başka kitaplardan da okumuştum nasıl anlatacak diye merak ediyordum. Beklediğime değerdi. Hatice’nin güçlü kadın imajı hayran bıraktı kendine. Bir de bu güçlü kadının efendimize eş olarak seçilmesi boşuna değildi. Hakkını fazlasıyla vermişti. Mümin kadınlara annelikle şereflenmişti. Okuması kolay akıcı bir kitaptı. İyi ki okumuşum..
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bir çocuk kitabı. Oğluma aldığım kitapları önce ben okuyorum ona uygunsa okumasını tavsiye ediyorum. Bu kitabı da bir öğretmen arkadaşımın tavsiyesiyle almıştım uzun zaman önce. Tatilin başlamasıyla bir okuma listesi hazırlarken karşılaştım. İyi ki karşılaşmışım. Bir çocuğun gözünden babasının yaşadığı acıyı, özlemi gözlemlemesi. Kendince anlamlandırmaya çalışması çok dokunaklıydı. Okurken ara ara ağlama istedim, duygulandırdı beni. Kendince bulduğu çözümde dahiceydi. Gri kaplumbağa, gri fil, gri köpek… mücadele etmesi gereken griiiiler… bulduğu çözümlerle grileri renklendirmesi, hayatından çıkarması takdire şayan. Sonu da çok güzel bitiyor. O kadar duygusallıktan sonra mutlu hissettiriyor. İyi ki okumuşum…
Oğlum için aldığım kitapları bazen kendimde okuyorum. Bu kitapta onlardan birisi. Çocuk kitabı diye aldığım fakat okudukça anne babalara çocuklarıyla ilgili mesajlar veren bir kitap. Şehirleşme, anne-babaların yoğun iş hayatı, bireyselleşmeyi beraberinde gerektirirken bazen de bizi yalnızlaştırıyor. Bunu yalnız kaldığımız dinlenme günlerinde bile farkına varamıyoruz çünkü tatil dinlenme günüdür kavramını yıkamıyoruz. Çünkü bize böyle empoze ediliyor. Tatil gündü evde kalınır dinlenilir yada haftaiçi yapılması gereken fakat yetiştirilemeyen işler yapılır. Ne yani bunlar olurken iki çift laf etmeye bir fincan kahveye ihtiyacı yok mu insanın? Ya da çocuk için bir arkadaşını evine davet edip oynamaya? Çocukların görevi okula git, kurslara git, başarılı ol. Bu mu yani? Çocukluk bu mu demek? Mutlu olan çocuk başarılıdır. Çocuk nasıl mutlu olur, oyunla. Oyun oynarken mutsuz olan çocuk görmedim. Oyun hayatın provasıdır. Deneyimle şansının verildiği Özgür alandır. İşim var gözümün önümde görünme, ayak altında dolaşma dediğimiz, sokakta oyun oynamaya izin vermediğimiz çocuklarımızı nasıl bir gelecek bekliyor? Kendi iç sesimizi susturduk diyelim çocuklarınkini nasıl susturacağız? Vs vs vs. Daha söylenecek bir sürü şey. Hepimizin bildiği ama görmezden geldiği teknoloji bağımlısı çocuklarımız için güzel bir hikaye. Anne babaların önce kendileri, sonra çocukları için yazılmış. Keyifli okumalar.
Gülseren Budayıcıoğlunun ilk olarak Günahın Üç Rengi kitabını tesadüfen tatile çıktığımda almıştım. Tatilim bitenene kadar okunacak bir kitap düşüncesiyle. Kitabı okumaya başlayınca yazarın başka kitapları olup olmadığına baktım. Ve en kısa zamanda tüm kitaplarını aldım. Ve baktığım bloklardan inceleme yorumları okurken sıraya koydum. Önce Madalyonun İçiyle başladım. Nasıl bittiğini anlamadım bile. Sonra Hayata Dön. Sonra Kral Kaybederse. Derken çok hızlı bittiğini ve devamı olan kitaplar olsun istiyordum ama bir tane kalmıştı Camdaki Kız. Oğlumu götürdüğüm sanat merkezinde arkadaşının annesi okuyordu Camdaki kızı ve ağlıyordu. Tahmin ediyordum diğerleri gibi hayatın içinden duygu dolu olduğunu. Derken araya ailemin gelmesi falan derken uzun uzuuuuun bir süre girdi. Ve sonunda kitabı elime almak bu günlere kısmet oldu. Kitabın dizisinin çıkmasıyla aslında olayların Nalan ve Sedat ile devam edip şekilleneceğini sanarken Hayri’nin başrolü alması beni oldukça şaşırttı. Sevmek bu kadar güzel anlatılıp yaşatılamazdı. Hele ki sevilmeye bu kadar aç birine. Onu kaybetmeyi hiç göze alabilir mi insan? Ben olsam alabilir miydim bunca şeyi. Empati kurmak bile yetersiz kalıyor. Kelimelerin kifayetsiz kaldığı yer. Birde Türkan ‘la Nalan’ın dost olması. Eşi paylaşmak... Evli ve çocuklu olarak bir kadına yaşatılacak en ağır şey olsa gerek. Maalesef bir yanımız köylüyken bir yanımızın şehirli olması. İyi mi desek kötü mü bilemiyorum. 21. yy da hala neler yaşanıyor. Anadolu her şeye gebeyken yadırgamak bizim neyimize.. Nalan sevgiye açken doğumu, annesi, babası, anneannesi, dedesi , Sedat, Koroğlu veeeee Hayri.....daha bir sürü hayatına giren kişiler hiç mi o camdan bir ışık göstermediniz. Sarhoş Muharrem’e bile gıptayla bakarken. Normal ailelerde doğdumuza ne kadar şükretsek az
İlişkilerde narsizmin baskısını nasıl hissederizi dolu dolu anlatıyor. Bu kadar sayfa manipüle edilen bir kadını yada erkeği anlamamak için insanın gözünün görmüyor olması gerekir. Çevremizde de gördüğümüz bazen anlamlandıramadığımız ilişkileri anlatıyor aslında. Biraz ders kitabını kıvamında ama ilişkilere farklı bir bakış açısıyla bakmak farkındalık kazandırıyor.
