Gitdin ammâ ki kodun hasret île câni bile
Istemem sensiz olan sohbet-i yârâni bile.
Ey sevgili! Sen gittin, ama canımı hasretle başbaşa bıraktın. Sen olmadıktan sonra ben dostlarla sohbet etmeyi bile istemem.
Fuzûlî ağlar çölde aşkın susuzluğuna,
Bâkî ses verir kubbenin boşluğuna.
Nedîm güler lâleli sokaklarda,
Gâlib yürür sırların uçurumuna.
Bir elde kadeh, bir elde kalem,
Gönül dediğin eski bir âlem.