Gençliğimi en çok da kim bilir ne kitaplar okuyacağım tutkusu heyecanlandırıyor. Her bitirdiğim kitaptan sonra yazara teşekkür amaçlı sadece kitabı öpmek gelir. En çok üzen ise çoğu insanın bu büyüden habersiz olması.
Okurken çocukluğum köyüm aklıma geldi de ne duygulandım. Hele o köy terimleri daha da tuhaf hissettirdi.(harman, tırmık ...) Sonra kendimi yine bu beton yuvalarında buldum .
Mutlak güç arzusu yakıtı insan olan bir şeye dönüştü ki ne büyük bir hata.( Ah bu insan aldıkça hep daha daha ve daha fazlasını istiyor.istedikçe de doğru ve yanlışlar yok olup gidiyor.
Uyanıştı tek yapmam gereken o da acı bir alevli uyanıştı. Söylenenler ya da görünenler seni aldatmasın aslın peşinden koş her zaman ki alma mazlumun ahını sonra çıkar aheste aheste.