"...ama neden birine daha annesinin karnındayken mutluluk yazılıyor da, diğeri yetimhanede hayata başlıyor? Gerçekten, mutluluk Aptal İvan'a veriliyor."
"Bazen yalnız olmaktan hoşlanıyorum; üzgün olmak, özlem duymak ve böyle anlar daha sık olmaya başlıyor. Anılarımda beni büyüleyen anlatılmaz bir şeyler var ki, saatlerce etrafımdaki her şeye duyarsız kalıyorum ve her şeyi unutuyorum, mevcut olan her şeyi."
"İnsan yaşıyor ama yakınlarında bir yerde bir kitap var ve bu kitapta bütün hayatın anlatıldığını bilmiyor. Daha önce düşünmediğiniz bir şeyi kitapta okumaya başladığınızda, hatırlamaya ve onu anlamaya başlıyorsunuz."
"...en güzel anlarımda her zaman bir sebepten dolayı hüzünleniyorum. Ağlamama anlam aramayın. Kendim bile neden ağladığımı bilmiyorum. Hislerim çok hassas ve karışık, izlenimlerim acı verici. Bulutsuz, soluk gökyüzü, günbatımı, akşam sessizliği..."