Yazar:
Fyodor Dostoyevski
Çevirmen:
Derya Kalyoncu
Tahmini Okuma Süresi:
4 sa. 32 dk.
Sayfa Sayısı:
160
Basım Tarihi:
30 Eylül 2020
İlk Yayın Tarihi:
1846
Yayınevi:
Ren Kitap
Orijinal Adı:
Бедные люди
Orijinal Dil:
Rusça
Orijinal Ülke:
Rusya
ISBN:
9786257026680
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Diğer Baskılar
85 diğer baskı · Tümünü Göster
İnsancıklar
54,5bin okunmaCan Yayınları · Kasım 2023 · 184 s.
İnsancıklar
3.243 okunmaAkvaryum Yayınevi · 1 Ocak 2013 · 160 s.
İnsancıklar
3.096 okunmaCan Yayınları · Aralık 2018 · 184 s.
İnsancıklar
2.177 okunmaKarbon Kitaplar · 2019 · 204 s.
İnsancıklar
1.607 okunmaKapra Yayıncılık · 13 Ocak 2021 · 176 s.
İnsancıklar
1.465 okunmaİletişim Yayınları · Kasım 2018 · 212 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Yine beni çok derinden etkileyen kitaplardan biri oldu. O zamanki Rusya'nın gerçekleri, zengin ve fakirin arasındaki uçurum, çaresizlik ancak bu kadar etkileyici yazılabilirdi. İki dostun arasında geçen mektuplaşmalardan oluşan bir roman ve bu mektuplarda o çaresizliği çok net görebiliyorsunuz. Ben çok beğendim ve etkilendim bu kitaptan. Mutlaka okuyun okutturun. İyi okumalar dilerim.
İnsancıklarEdebiyat
İnsancıklar, Dostoyevski’nin 25 yaşlarındayken yazdığı ilk kitabı olarak bilinir.
Kitapta ; fakirlik, acıma, hor görülme, aşağılanma ve merhamet temaları konu alır.
Makar devuşkin ve uzaktan akrabası olan Varvara Alekseyevna arasındaki ilişki karşılıklı mektup şeklinde anlatılmış. İki karakter arasında adı koyulmamış bir birliktelik mevcut. Aralarındaki ilişki aşk mı , dostluk mu tam net değil. Daha doğrusu ben Makar Devuşkin tarafından aşk, Varvara Alekseyevna tarafından dostluk olarak algıladım.
Kitapta kullanılan mektup-roman tekniği kitaba akıcı bir üslup kazandırmış. Bir çırpıda okunabilecek bir eser. Beğendim.
Fyodor Dostoyevski'nin ilk romanı olan İnsancıklar adlı kitabında, Varvara Alekseyevna ve Makar Devuşkin'in birbirine yazdığı mektup, roman biçiminde kaleme alınmıştır. Yoksulluk yüzünden hor görülen iki kişinin durmadan kötüye giden bir girdabın içinde yaşamaya çalıştıkları aşkı konu alır.
Uzun zamandır heyecanla okumayı beklediğim bir kitaptı ancak beklentilerimin biraz altında kaldı. Mektuplaşmadan ibaret olan bu eserin tamamı hüzün içeriyor aynı zamanda 'yoksulluk' tüm romana hakim. Varvara Alekseyevna ve Makar Devuşkin geçirdikleri zorlu süreçte yaşanan olaylar karşısında birbirlerine destek vermeleri, bunun karşısında mücadele etmeye çalışmaları güzeldi. Ama mektuplarda hep birşeyler eksik gibi geldi bana onun için kitapta konu alan aşkı pek hissedemedim.
//
Dostoyevski'nin ilk kitabı.
Çaresizlik nedir sorunu çok güzel hissettirebilecek kitaplardan biri daha !
Varvara ile Makar arasında yazılan mektuplarla beşeri ve bedeni olmayan sevgi anlatılmış.
Akıcı bir dil, dramatik bir anlatım.
Dönemin yoksulluğu ve yoksul insanlara bakış açısı gayet net işlenmiş yazar.
Dostoyevskinin betimlemeleri gerçekten oldukça iyi, verilmek istenilen duygular güzel aktarılmış.
Ustayevski :) iyi okumalar.
Artık tam anlamıyla Dostayevski'ye başlamış olmanın sevinciyle, kitabın sonunda yaşadığım hüzünün birleşimi içindeyken nasıl naçizane bir inceleme yapabilirim bilemiyorum ama "Ah Varvara ah..."
Mektup kitaptan oluşan harika bir aşk hikayesi…Aslında tam olarak aşk sayılmaz fakat yazılan sözler ortada aşk olduğunu gösteriyor. Kitapta uzaktan bir akrabasını bakmakla kendini sorumlu hisseden Makar Alekseyeviç adında yaşlı adamın ve Varvara Alekseyevna adındaki akrabasının birbirlerine yazdığı mektupları okurken aynı zamanda fakirlikle baş etmeye çalışan, mücadele veren iki insanın yaşam mücadelesine tanık oluyoruz.
Ben beğendim, çok güzeldi.
Böyle bir dram yok para yok pul yok başkasına bakmaya çalışıyor orta yaşta bir adam. Fare deliğe sığmamış, bir de kuyruğuna kabak bağlamış tam atasözüne denk gelen hayatlar yaşıyorlar. Öyle daral geldi para yok pul yok hala kızı mutlu etmeye çalışıyor sinirden kitabı bugün bitirmek istedim. Adam yardım ettiği kızı kendi kızı gibi görüyor uzaktan akrabalar ama mutlu olsun diye her şeyi yapıyor. Çizmesi dağılmış ceket düğmeleri kopmuş hala kıza şekerleme alıp yolluyor ev kirası birikmiş sonra kız zengin bir kocaya gitti bu adam iyiliklerinin karşılığını umarım cennette alır çok saf kin tutamayan birisi üzüldüm adama da kendi hayatını adadı bir kişi onu bırakıp gitmesi. Fazla dram içeriyor. Ben bu kadar drama gelemem diye uyumadım kitabi okudum bitirdim
İnsancıklar Ren yayınları
Bir kitap ancak bu kadar kötü çevrilebilinirdi. Içinde ki yazım, noktalama yanlışları, ifade etme biçimi yanlışları...
Diğer yayınlardan yapılan alıntıları ben bu kitapta bulamadım çok aradım ama yoktu çevirmen sırf çevirmek için çevirmiş kitabı. Böylesine değeri yüksek bir eseri bu yayınevinden okuduğum için çok pişmanım çünkü kitabı çevirirken herhangi bir edebî kaygı gütmemiş cevirmenimiz . Okuyacaksanız asla bu yayından okumayınız
İnsancıklarFyodor Dostoyveski
Sıkı okur olmam için inceleme yazmam gerekiyormuş.
İşte bu da ilk incelemem.
Dünya edebiyatının en büyük isimlerinden olan Dostayevski
ilk romanı olan İNSANCIKLAR 'ı 25 yaşındayken yazmış.İLK RUS TOPLUMSAL romanı olan İnsancıklar insanı derinden etkileyen hislerle dolu.
Her kitabını çok çok beğendiğim bi yazar.Kitabı bitirince birkaç sayfa daha yazsa ne iyi olurdu dedim kendi kendime.
Altını çizdiğim birkaç cümleyi paylaşmak istiyorum.
**En büyük Erdem nedir?
Özel bir konuşmasında en önemli erdemin "para kazanmak" olduğunu söyledi. Bunu şaka olarak söylüyorlardı kuşkusuz.Bir şaka olduğunu biliyorum. Ama bu sözlerin anlamı kimseye yük olmamak!
** "Yemek yokken onur da yok, para önemli şeydir bunun için Tanrı'ya şükredin dedi Gorşkov.
**Zenginler aslında yoksulların bir şey hakkında yüksek sesle şikayet etmelerinden hoşlanmıyorlar; -sinir bozucu, rahatsız edici buluyorlar!
Ve yoksulluk her zaman sinir bozucudur.Açlık inlemeleri galiba uykularına engel oluyor!
**Kötü insanlar sizi ezmekle kalmadılar, orada bir pislik sizi rahatsız ediyor. Modaya uygun bir elbise giydiği için, altın bir gözlük taktığı için
utanmaz konuşmaları yaptığı halde dinlemenizi bekliyor!
Öyle mi!
Ve neden bunlar oluyor?
Çünkü siz bir yetimsiniz,
çünkü savunmasızsınız,
çünkü size destek verecek güçlü bir kişi arkanızda yok.
Bunlar pislik,insan değil,
sadece pislik; onlar gerçekten insan değiller bundan eminim!
**Bu yoksulluk insanları nasıl da aşağılıyor.
**İnsanlar meşgul ve kalpleri taştan. Onların sözleri acıtır
**Ve çok dürüst insanlar vardır canım, emeklerinin karşılığında
meçhul sonlar birbirini kollar
Dostoyevski 25 yaşında yazmış bu eseri ve bu eseriyle resmen sanatçı olunmaz sanaçtı doğulur demiş herkesre!
Mektup-roman şeklinde ilerliyor. Mektup dememle suratınızı buruşturmayın! Arkasını ilk okuduğumda ben buruşturdum şahsen. Naçizane pek mektup sevmem de... Ama bu kitapta mektuplar o kadar güzel ki... Her şeye hakimsiniz ve aslında farkında olmadan olayın içine giriyorsunuz. Mektup türünü sevmeme rağmen beni çok etkiledi ve belki de bir tabumu yıktı!
Karakterler birbiriyle mektuplaşarak yaşama bağlanan iki karakter. Malum Rus edebiyatı yine bildiğimiz gibi... Fakirliğin pençesinde her şeylerini kaybetme noktasına geliyorlar ancak birbirleriyle o kadar sıkı bir bağ kurmuşlar ki resmen birbirlerine mektup yazarak yaşama sevinci buluyorlar.
DUR! Eğer kitabı okumadıysan bundan sonrası spoiler. Haberin olsun!
Sonunun bu kadar meçhul bitmesi beni çok hüzünlendirdi. Sanırım ikisi de dediğini yaptı. Varenka gitti Devuşkin kendini Varenka'nın arabasının önüne attı. Çünkü asla bitmez denen mektuplar meçhul bir şekilde Devuşkin'in yalvardığı bir mektupla son buluyor. Ben açıkçası ikisini de ölmüş kabul ediyorum. Çünkü Varenka da gittiği yerde yaşayan bir ölü olacak sanırım Bay Bıkov bana çok da güven vermedi Varenka'yı mutlu etme konusunda...
Yazar Hakkında
Fyodor DostoyevskiYazar · 137 kitap
Fyodor Mihayloviç Dostoyevski (Rusça: Фёдор Миха́йлович Достое́вский) (d: 11 Kasım 1821, Moskova - ö: 9 Şubat 1881, Sankt Petersburg), Rus roman yazarı.
Dostoyevski, Mikhail ve Maria Dostoyevski'nin oğlu olarak 11 Kasım 1821 tarihinde Moskova'da doğdu. Altı çocuklu ailenin ikinci çocuğuydu. Babası Mikhail, askeri cerrahlıktan emekli olduktan sonra Mariinsky Hastanesi'nde yoksullara hizmet etmeye başladı. Hastane, Moskova'nın en kötü yerlerinden birinde bulunuyordu. Dostoyevski de bu hastane de doğdu. Mikhail, alkole bağımlıydı ve evini sıkı disiplin ile yönetiyordu. Çok kolay sinirlenebiliyordu. Dostoyevski'nin annesi Maria ise bir tüccar kızıydı.
Dostoyevski, çocukluğunu çoğu zaman sarhoş bir baba ve hasta bir anne arasında geçirdi. Babasının çalıştığı hastaneden bulunan hastalar ile vakit geçirmeyi ve onların hikâyelerini dinlemeyi çok seven Dostoyevski, ilköğrenimini Moskova'da yaptı. Annesi tüberküloz hastalığı yüzünden öldüğü zaman, sert disipliniyle tanınan Petersburg Mühendis Okulu'na gönderildi. Arkadaşlarının, sinirli ve aşırı duyarlı bir yapıya sahip olduğu için "Ateş Fedya" lakabını verdikleri Dostoyevski, Petersburg'ta zamanını kitap okuyarak, düşüncelere dalarak ya da kardeşi Mihail ile söyleşerek geçirdi. Babasının 1839'daki ani ölümünü burada öğrendi.
Okulu başarıyla bitirdikten sonra İstihkâm Müdürlüğü'ne girdi. Bir yıl sonra istifa ederek buradan ayrıldı. Ordudan ayrıldıktan sonra edebiyata yönelen Dostoyevski'nin ilk kitabı İnsancıklar, 1846 yılında yayımlandı. Bu eserinin ardından yazdığı kitaplarla beklediği başarıya ulaşamayan Dostoyevski'nin umudu kırıldı ve politikayla ilgilenmeye başladı.
1849 yılında devlet aleyhindeki bir komploya karıştığı iddiası ile tutuklandı. On ay hapishanede kalan Dostoyevski, kurşuna dizilmek üzereyken diğer sekiz tutuklu arkadaşı ile affedildi. Cezası dört yıl kürek, dört yıl da adî hapse dönüştürüldü. Cezasını çekmesi için Sibirya'da bulunan Omsk Cezaevi'ne gönderildi. Burada geçirdiği dört yılın ardından er rütbesi ile hizmete verildi. Subaylığa kadar yükseldi. 1857 yılında Maria Dmitrievna Isayeva ile evlendi. Beş yıl boyunca görev yapan Dostoyevski, 1859 yılında özgür bırakıldı ve Petersburg'a yerleşti.
Petersburg'a döndükten sonra Ezilenler (1861) ve Ölüler Evinden Anılar (1862) adlı eserleri yazdı. Kardeşiyle birlikte iki dergi çıkardı. 1862'de arzuladığı Avrupa seyahatini gerçekleştirdi. Sara nöbetleri ve kumar bağımlılığı yüzünden maddi açıdan darlığa düştü. Bu dönemde Yeraltından Notlar (1864), Suç ve Ceza (1866), Kumarbaz (1866), Budala (1868), Ebedi Koca (1870) ve Ecinniler (1872) gibi eserleri yazdı. Eşinin ölümünden sonra sekreteriyle evlendi. Yeniden borçlandı ve kumarhanelerde gezmeye başladı. Kızının ölümünün ardından büyük bir sarsıntı geçirdi. Delikanlı (1875), Bir Yazarın Günlüğü (1876) ve Karamazov Kardeşler (1879) adlı eserlerinde yazarlık hayatı boyunca konu edindiği temaları yeniden ele aldı. Karamazov Kardeşler adlı yapıtını üç yılda bitiren Dostoyevski, bir ciğer kanamasıyla yatağa düştü ve 9 Şubat 1881 tarihinde öldü. Dünya edebiyatını en çok etkileyen ve en çok okunan yazarlardan biri olan Dostoyevski'nin eserleri birçok 20. yüzyıl düşünürünün fikirlerini derinden etkiledi.
İlk yazarlık dönemi
Ordudan ayrıldıktan sonra kurgusal roman yazmaya başladı. Dostoyevski'nin ilk kitabı olan İnsancıklar (Bednye Lyudi) ilk olarak 1846 yılında yayımlandı. Dostoyevski, toplumunu acımasız kurallarında yaşlı bir adamın öksüz bir kıza duyduğu sevdayı iç dünyasındaki derin çatışmalarla işledi. Halkın sıcak ilgisiyle karşılanan bu kitap, eleştirmenlerden de övgüler aldı. Ünlü eleştirmen Belinski, romanı okuduktan sonra Dostoyevski'ye gelecekte büyük bir yazar olacağına dair övgü dolu sözler söyledi. Şair Nikolay Neksarov, Dostoyevski hakkında "Yeni bir Gogol doğdu" diye konuştu. Yazarlıkta ün sağladıktan sonra 1846 yılında Gogol esintileri bulunan kitabı Öteki (Dvoynik) yayımlandı. Yazar bu romanda, kendini ortadan kaldırmaya çalışan benzeriyle sürekli çatışma halinde bulunan bir memurun hikâyesini anlattı. Bu romanda ele aldığı çift kişilik temasını daha sonra bazı romanlarında kullansa da roman, Belinsky dahil hiçbir eleştirmence beğenilmedi. Eleştirmenler romanı sıkıcı buldu ve alay etti.
1847 yılında ise Ev Sahibesi (Hozyayka) isimli romanı yayımlandı. Dostoyevski bu eseri ile de beklediği övgülerin aksine olumsuz eleştiriler aldı. Dostoyevski, ruhsal çöküntüye düştü ve üzüntüden hasta oldu. Ancak yazarlığı bırakmayan Dostoyevski, 1848 senesinde Beyaz Geceler (Belıye Noçi) ve Bir Yufka Yürekli (Slaboye Serdtse) adlı kitapları yayımlattı. Bir Yufka Yürekli, yazara itibarını yeniden kazandırsa da beklediği başarıyı elde edemeyen Dostoyevski'nin umudunu kırdı. Yazarlıkta umudunu kırılan Dostoyevski, politikayla ilgilenmeye başladı ve genç liberallerin (Tetrashevski) grubuna girdi.
İkinci yazarlık dönemi
1859'da ordudan terhis edilerek Moskova dışında küçük bir yerde kalmaya zorlanan Dostoyevski, özgürlüğüne kavuştuktan sonra Petersburg'a döndü. Kardeşi Mihail ve arkadaşı N.N. Strahov ile birlikte Vremya (Zaman) ve sonra da Epoha (Dönem) adlı dergileri hazırladı. Bu dergilerde Slavcı düşünceyi savunduğunu belirten yazılar yazdı. Ezilenler (Unijenniye i Oskorblyonniye) ve Ölü Evinden Anılar (Zapiski iz Mertvogo Doma) ile kendinden söz ettirdi. 1863 yılında arzuladığı Avrupa seyahatini gerçekleştirdi. Sara nöbetleri ve kumar borçları yüzünden sıkıntıya düşen ve yayımcılardan yazmadığı romanların avanslarını alarak yaşayan Dostoyevski, Yeraltından Notlar adlı yapıtı 1864 yılında yayımlandı. Romanda bir zihnin derinliklerine indi. Suç ve Ceza (Prestuplenie i Nakazanie) ve Kumarbaz(İgrok) adlı yapıtları 1866 yılında yayımlandı. Dostoyevski, Suç ve Ceza'yı 1858 yılında Semipalatinsk'te bulunduğu zaman Roussky Slovo dergisi için uzun bir hikâye olarak tasarlamıştı. Bunun nedeni, Sibirya'dan ayrılana dek roman yazmama kararı almasıydı. Dostoyevski, kardeşi Mihail'e gönderdiği bir mektupta kitap hakkında:
“ ...Konusu gerçekten çok güzel. Kahramana gelince, bugüne kadar hiç denenmemiş bir kişi. Ama bugünün Rusyasına bakacak olursak, böyle bir kişi karşımıza sık sık çıkmaktadır. Bu sonuca halkın kafasını yeni fikirleri anlayarak vardım. Öyle hissediyorum ki, yeni fikirler ve görüşlerle döndüğüm zaman, romanımı genişletmekte başarılı olacağım. Kişi aceleye gelmemelidir dostum. Ve insan iyi olanın dışında hiçbir şey yapmamalıdır... ”
diye yazdı.
Dostoyevski, bu eserinde bir Rus aydını olan Raskolnikov'un kendi doğrusu adına işlediği cinayetleri ve vicdanıyla hesaplaşmasını konu edindi. Yazar, küçük bir otel odasında ve kötü bir ekonomik durumla yazdığı Suç ve Ceza'yı 1866 yılında tamamlamıştı. Dostoyevski'nin yazdığı Budala (Idiot) eseri 1866, Ebedi Koca (Veçnıy Muj) 1870, Ecinniler (Besı) 1872 yılında yayımlandı. Bütün bu başyapıtlar birbirinin izledi. Karısı öldükten sonra sekreteri Anna Grigoriyevna Snitkina ile evlendi. Yeniden borçlanan ve kumaranelerde dolaşmaya başlayan Dostoyevski, bir kız çocuk sahibi oldu. Ancak kızı fazla yaşayamadı ve doğduktan kısa süre sonra öldü. Dostoyevski de bu yüzden büyük bir sarsıntı geçirdi. 1875'te Delikanlı (Podrostok), 1876'da Bir Yazarın Günlüğü (Dnevnik Pisatelya)[ ve 1879'da Karamazov Kardeşler (Bratya Karamazovi) adlı romanları yayımlandı. Hayatı boyunca eserlerinde işlediği temaları yeniden ele aldığı, insan duygularının derinliğine inen eserler yazan Dostoyevski, Karamazov Kardeşler'de Ivan ve Alyosha Karamazov adlı karakterler için filozof Vladimir Sergeyevich Solovyov'dan ilham aldı. Zosima ve Alyosha'nın öne çıkacağı Bir Büyük Günahkarın Yaşamı adlı eseri tamamlayamadı. 1881 yılının Ocak ayında bir ciğer kanaması geçirerek yatağa düştü ve 9 Şubat 1881 tarihinde öldü. Dostoyevski için yapılan cenaze töreninde yaklaşık otuz bin kişi tabutunun arkasında yürüdü.
Dostoyevski, beğeniyle karşılanan ilk romanı İnsancıklar'dan sonra yazdığı Öteki ve Ev Sahibesi ile olumsuz yorumlar aldı ve depresyona girdi. Ancak yazar, kendisini ruhsal çöküntüye götüren düşüncelerden uzaklaşmayı bildi. Dış dünyadan kopan zihninin parçalanışını kendi çözen yazarın eserlerindeki ruhbilimsel açıdan en zengin tema da çift kişilik temasıdır. Kendini ortadan kaldırmaya çalışan benzeriyle sürekli çatışma hali içerisinde bulunan bir memuru anlattığı Öteki adlı yapıtında daha sonra da işleyeceği bir tema olan çift kişilik temasını işlemişti.
Ellili yaşlarında içine bazen bir karamsarlık ve ağırlık çöken Dostoyevski, bu durumu ikinci eşi Anna Grigoriyevna Snitkina’ya "Sanki bir suç işlemişim gibi bir çeşit sebepsiz hüzün ve keder içindeyim" diye açıklamıştı. Ecinniler'de Stavrogin'i bir çocuğa tecavüz ettirmiş olması yüzünden de kendini hep suçlamıştı.
Dostoyevski kendi çocukluğunda, annesine acı çektirmesinden, sürekli sarhoş olmasından ve hizmetkârlara kötü davranmasından dolayı babasından nefret ediyordu. Eserlerinde kullandığı, kaderine boyun eğen ve uysal kadın örneğini kendi evinde; annesinde gördü. Kadının alttan alması, erkeği daha da kızdırmaktan başka bir işe yaramayacağını görmüştü. Çok duyarlı biri olan Dostoyevski, bu yüzden babasına kin besliyordu. Babasının ölümünü haber aldığında, "Babamın ölümünde benim hiçbir suçum yok, ama bu öldürmenin kefaretini ödemeye hazırım, çünkü içimden onu öldürmek geçiyordu" diyerek Karamazov Kardeşler adlı romanında yer alan Dimitri Karamazov'un tepkisinin benzerini gösterdi. Dostoyevski, babasının ölümünü istediğini düşünerek depresyona girdi. Bazı yazarlara göre de ilk sara nöbetlerine de bu düşünce sebep oldu. Sigmund Freud ve birçok psikanalizci, babaya duyulan bu nefrete ve bunu izleyen suçluluk düşüncesine dayanarak Dostoyevski'nin hastalığının sinirsel kökenli olduğunun ortaya çıkardı.
Andre Gide, Ezilenler adlı romanın, aşağılanışın insanı cehennemlik ettiği, alçakgönüllüğünse kutsallaştırdığı fikriyle dolu olduğunu söylemişti. George Steiner ise Charles Dickensvari bir havanın olduğunu söylediği Ezilenler'de bulunan temanın Ebedî Koca'da, Ecinniler'de ve Karamozov Kardeşler'da da yer aldığını söyledi. Nicholas Berdyaev, Dostoyevski'nin bütün yaratıcı gücünü insana ve insanın kaderi temasına adadığını, bunun da onu ölümsüz kılmaya yettiğini belirtti.
Devlet aleyhinde bir komploya katıldığı iddiası ile tutuklandıktan sonra sekiz ay hapisanede kalan Dostoyevski, suç ve ceza kavramlarıyla en yoğun şekilde burada karşılaştı. İdam edilmek üzereyken affedildi. Cezası dört yıl kürek ve altı yıl adî hapse dönüştürüldü. Dört yılın sonunda er rütbesi ile kışlaya verildi ve 1859 yılında terhis edildi. Suç ve Ceza adlı eserini 1858 yılında oluşturmaya başladı. Bu eserinde ahlak kavramını ve siyaseti harmanladı. Dostoyevski, bu romanda sadece Rus halkını değil, tüm insanlığı tehdit eden bir kısır döngüden kurtulmanın gerçekleşebileceğini vurguladı. Yazar, John Stuart Mill'in ekonomik refah için bireysel bencilleşmeyi öneren kuramını Semyon Zaharoviç Marmeladov'un ağzından eleştirdi.
Dostoyevski, düşünce ve sanat deneyimini sürekli olarak arttırdı. Tanrı'dan, ateizmden, kötülükten, özgürlükten söz eden roman karakterleri, gerçekte aynı bilincin farklı anları gibidir. Bu karakterler aracılığıyla Dostoyevski, cinleri ruhundan uzaklaştırır. Bakış açısı değişmekle beraber eserleri, gerçeğin hep aynı çoşkulu ve acı veren arayışı içerisindedir.
