Annemin ölümü üzerinden yirmi yıl geçmişken, kendimi bir çocuğu tıpkı annemin beni yatıştırdığı gibi yatıştırırken bulmuştum. Peki ne uğruna? Neden çocukların kırılgan zihinlerini korumak için bu kadar ileri gidiyoruz? Tek yaptığımız onları gerçekten mahrum etmek. Bir de o gerçek kapıya dayanmadan önce alışma şansından.