Her harfin kendine özgü bir sesi olduğunu, kağıdın üzerinde bir araya gelerek sözcüklerin bir fikir, bir hikaye anlattığını açıklamıştı. Sihir gibi, diye düşünmüştüm. İnsan bakmayı bilirse sihir her yerdeydi.
Tarihi bu kadar büyüleyici bulmamın nedeni tam olarak buydu: Bu şişeyi son tutan kişiyle aramda asırlar olabilirdi ama ikimiz de parmaklarımızın arasında aynı serin camı hissetmiştik. Sanki evren o kendine has tuhaf ve saçma tarzıyla bana ulaşıyor, bir zamanlar geçip gitmiş dönemlerden kalma önemsiz parçalar karşısında duyduğum coşkuyu hatırlatıyordu.