Epidaph
@B_art
Sonsuzluğa açılan kabına sığmayan bir hiçliktir düşlerim.
Yordamlari yalnızca özyinelemeli olarak kendini çağıran programlar yaratmak yerine, neden kendilerini değiştirebilen, yani programlar üzerinde hareket edebilen, onları genişleten, geliştiren, genelleştiren, düzelten vb programlar icat ederek karmaşıklıgı daha da ileri götürmeyelim?
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Özyineleme, "aynı" şeyin aynı anda birçok farklı seviyede meydana gelmesi ilkesine dayanır. Ama bu farklı seviyelerde meydana gelen bu olaylar tam olarak aynı değildir; aslında biz, aralarında birçok farklılığa rağmen onlarda değişmeyen bir unsur buluruz.
Nasıl bir balığın DNA'sı balığın her küçücük parçasında bulunuyorsa, yaratıcının "imzası" da eserinin her bir parçasında bulunur. Bu, daha iyi bir terim olmadığı için, belirsiz ve ele avuca sığmaz "stil" kelimesiyle ifade ettiğimiz şeydir.
Özne öznelliğin karakterini kaybeder ve sub-ject olur, nesne de artık bir nesne değil, ama objek-til olarak algılanır. Nesne ve öznenin kendi konularını kaybettikleri bu mekanda, mekanın içinde müdahale eden bir "belirsizlik" hakim olmaya başlar.
Temaşa eden ile sanat eseri arasında mesafeyi koruyan ve bakan, dışarıdan müdahale etmeden seyreden üzerine olmaktan çıkar ve seyredenin perspektifi işin içine müdahale etmeye başlar. Günümüzün mekan üzerine kurulu enstalasyonlarında bu yeni plastik espas çok önemli bir yere sahip olmaya başlamıştır.