Polat Alemdar
@Baba40
Kurtlukta düşeni yemek kanundur
Baba
Yüksek lisans
İzmir
15 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
Puan vermedi
Aydınlanma düşüncesi aklı temele almıştır. Thomas Paine’nin bu eserinde de bunu açıkça görüyoruz.Din, peygamberlik ve gizem kavramlarına ağır eleştirilerde bulunuyor.Deist olduğunu buram buram hissettiriyor. İlk defa gördüm ve tanıdım Thomas Paine’i.
Hristiyanlığa yaklaşımını
İncil
İncil
Tevrat
Tevrat kitaplarının eski ahit yeni ahit olarak kitabı mukaddesten ayetlerle kilisenin dogmatik öğretilerine dair eleştirileri detaylıca irdelemiştir.
Evrensel hakikati anlamak için; aklın yeterli olduğunu “yaratıcının” olduğunu ancak kutsal kitap gibi din bağlamında özerkliği bulunan vasıtalara ihtiyaç olmadığını düşünmektedir. Aklın Allah’a, Tanrı’ya( yaratıcıya) ulaşmada yeterli olduğu gibi yaratıcaya karşı sorumluluklar ve dünya hayatının nasıl düzenleneceğine dair ahlaki bir yaşamın kurallarına erişmeyi yeterli kabul etmiştir. Kader diyoruz mucize diyoruz bu kavramları kabul etmemiştir. İnsanın aklını kullanarak, evrenin tasarımında görülen vahiy aracılığı ile Tanrı’yı bulacağını, hatta hayatını nasıl sürdüreceğine dair esasları da aynı yolla öğrenebileceğini savunmaktadır kendisi. İncil ve Tevrat’ı okumadığım için biraz ağır geldi. Genel hatlarıyla bolca sorgulayacağınız bir sürece girmenizi sağlayacaktır. İyi okumalar.
Reklam
Seneca duyguların paylaşılıp sorunun nerede başladığını bulduğumuz takdirde çözülebileceğini anlatır. Teselli vermeden önce yok etmemiz gereken şeylerin var olduğunu vurgular çünkü bazı insanların bile isteye acıyla bütünleşip acıyla yaşanabildiğine kendini inandırdığından emindir; insan bazı düşünceleri acı çekmeden ele alamayacağını düşünür bundan dolayı çoğunlukla mutsuz olmamız kendimiz yüzünedir. İnsana acı veren şey ne olursa olsun acıdan kurtulmak için ilk önce kişinin konu hakkında konuşup duygularını dışa vurması gerekir kişi kendi istemedikçe acı kendini bırakamayacaktır. Acı çekerken bile ölçüyü kaçırmamak gerektiğini, eğer acı bize ders veremeyecekse onu bizim terk etmeye çalışmamız gerektiğini öğretir. Ve eğer bir şeye duyduğumuz acı çabuk geçtiyse bir daha onu anmanın yanlış olduğunu ekler
Seneca ölümün herkes için bir son olsa da bazıları için kurtuluş olduğunu söyler. Eşit haklarla yaratıldığımız dünyada bütün haksızlıklara son verenin ölüm olduğunu vurgular ve ölümü ''ama kendi başına bir değeri olmayan ve her şeyi bir hiçliğe dönüştüren şeyin bizim için hiçbir önemi yoktur'' deyip kayıplarımız için bize teselliler verir. Yitirdiğimiz şeye odaklanmamız sahip olduğumuz şeylere haksızlık yapmamıza sebep olur bu yüzden bir varlığı yitirdiğimizde kendimizi sonu gelmez bir acıya bırakmamız saçmadır
