Anlaşılamamak…
ne ağır bir yüktür omuzda, bir dilin, bir kalbin
duyulmaz çırpınışı.
Yunus öylesine mi gitti?
Sığındı balinanın karanlığına, denizin sessizliğine,
halkının gürültüsünden kaçıp
kalbinin mağarasına çekildi belki.
Sırtını döndü,
ama kinle değil, anlamayanlara
daha ne desin diyerek.
Jeton düşmüyor işte, akıl baştayken bile,
bazen gerçek
en çok gözümüzün önündeyken saklanır.
Ve insan,
en çok kendini anlatamadığında
yutkunur, susar,
ya da gider