Dünyanın öbür ucuna yürüsem de kasabalar kasaba,şehirler şehir,insanlar insandı.Ve bunca aynılığa rağmen,insanlar hep,insanlar daima,insanlar her yerde yalnızdı.
Dünya böyle bir yerdi;kendine mahsus bir hayal kuramayanlar,başkasının hayali olma ya da başkasının hayalini gerçek kılma peşindeydi.Bütün hayallerin kırılmak için kurulduğunu bilmez gibi.