Vildan Gülgün

Dünyanın öbür ucuna yürüsem de kasabalar kasaba,şehirler şehir,insanlar insandı.Ve bunca aynılığa rağmen,insanlar hep,insanlar daima,insanlar her yerde yalnızdı.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Dünya böyle bir yerdi;kendine mahsus bir hayal kuramayanlar,başkasının hayali olma ya da başkasının hayalini gerçek kılma peşindeydi.Bütün hayallerin kırılmak için kurulduğunu bilmez gibi.
İnsanın bitmek bilmeyen ait olma ve sahiplenilme muhtaciyeti nasıl da imkansız ve incitici.
Evet,yol zorlu da olsa,yanında güvenebileceğin biri varken yürümek çok daha kolaydı.
Bazen beklenmedik bir iyilik,beklenen kötülükten daha fazla incitir bizi.