Tüm insanlar aynıdır: kendileri bir başkasının cebinden alırken yüzleri aydınlanır gülümserler ama kaybetme sırası onlara geldiğinde yaz saymış gibi ağlarlar.
“Ayrılmak bir solucanın ikiye bölünmesi gibidir“ dedi, “bölündükten sonra tanımaz birbirini parçalar.“
“Bence gidenin, kalanın kucağında bir kucak kor bırakmasıdır” dedim.
“Siz çok yanmışsınız,” dedi.
Diyemedim ki : isterdim, kucağında bir kucak korla kalan ben olayım.