Insani, icine akan yaranin kani öldürüyor. Disari akan o kani goren varsa anliyor halinden. Agliyorsan, inliyorsan sanslisin demek ki, elinden tutan, yarana derman olan mutlaka bir yerden cikiyor karsina. Unutuldum sandigin da bile asla unutmuyor seni bu dunyaya yollayan. Bir parcani aliyorsa iki parca veriyor sonunda...
Ben de herkes gibiydim aslında. Bir tek benim başıma geldi sandıklarımın, dünya üzerinde milyarlaca kez yaşandığını idrak ettiğimde sakinleştim. Ne öğrenmenin ne de şaşırmanın bir sonu vardı zira. Herkes kendine özel hikâyesinin içinde ya kayboluyor ya da geleceğe kalacak bir sonuca doğru yol alıyordu.
Uzun zamandır susuyordum. Çok uzun zamandır hemde. Herkes uzaklara giderken ben orada kalıyordum. O kalış, gittikçe büyüyen suskunluğumla daha da ağırlaşıyordu.
Esas ahlaksızlık insanın insana zulmüdür, kötülüğü, gaddarlığıdir. Esas anormallik işe süregiden esitsizliktir, haksızlıktır, sömürüdür. Konuşmamız gereken ana konu budur.