haydar dumen
@Bahar1909
7 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Zaman
...zira zaman dediğin çözülmüş bir yün yumağı gibi geriye sarılamazdı. Son nefesini verdikten sonra insan, işlerin nerede tökezlediğini sormanın ne yararı vardı!
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İnsanlar ona hep bunalımlarıyla savaşmasını söylerlerdi. Ama bana öyle geliyor ki bir şeyi düşmanımız olarak gördüğümüz an onu olduğundan daha güçlü hale getiriyoruz. Bumerang gibi. Sen alıp atıyorsun, o dönüp gelip aynı güçle sana vuruyor. Belki de yapman gereken şey depresyonunla ahbap olmaktır.
Ama insan hafızası , eğlenirken içkiyi biraz fazla kaçırmış birine benzerdi : Ne kadar gayret etse de dümdüz yürüyemezdi.
Geri dönüşlerle dolu bir labirentin içinde düşe kalka ilerler , sık sık başdöndürücü zikzaklar yapardı...
Velhasıl hafıza dediğin ; düz bir çizgide ilerlemezdi...
“ Ne tuhaf” diye düşündü Binnaz bir kez daha. Başka kimse göremiyor muydu canının nasılda yandığını? Ve eğer başkaları kederini göremiyorsa, bu hüzün ve kederin görünmez olduğu anlamına mı geliyordu yoksa insanların, birbirlerinin hislerine kör ve kayıtsız olduğuna mı?
“İnsanlar birbirlerini tanımanın ne kadar güç olduğunu bildikleri için bu zahmetli işe teşebbüs etmektense, körler gibi rastgele dolaşmayı ve ancak çarpıştıkça birbirlerinin mevcudiyetinden haberdar olmayı tercih ediyor.”
